Noortje weblOgg

Let's face it: 2011 was een jaar met bijna alleen maar hoogtepunten. Ik hoefde 0 begrafenissen te bezoeken maar er traden wel 10 mensen (waaronder ikzelf) in het huwelijk. Ik bezocht 7 landen (Griekenland, Polen, Amerika, Engeland, Costa Rica, Panama en België), ging eindelijk eindelijk naar New York en deed 1 honeymoon. Er werden bergen babies geboren en ik knipte m'n haar af. Ik hief mijn hyves-account op (een enorme bevrijding) en ontdekte Wordfeud (vooruit, misschien een dieptepunt, verslavingstechnisch). M'n schoenencollectie werd verder aangevuld en ik las 26 boeken. Hoe geweldig 2012 ook wordt, het kan toch alleen maar schraal afsteken bij 2011?
2012 Begint goed hoor, daar niet van. Op de valreep heb ik toch nog kaartjes voor Sting gekocht, ik ga skieën met de familie omdat mijn ouders 125 worden, er staat een Champagne-reisje met vrienden op de planning, er zullen ongetwijfeld weer grote hoeveelheden babies geworden geboren en de planning van het eerste huwelijk is alweer een feit. Maar 2012 zal ook het jaar worden dat mijn ouders terug naar Limburg verhuizen, mijn huis nog steeds niet verkocht is, ik weer minder boeken lees dan vorig jaar en er een paar rimpels bij krijg. En als ik kijk naar mijn leven online, bieden de ervaringen uit het verleden geen hoopvol beeld voor de toekomst. Als de trent zich voortzet (2009: 92 stukjes, 2010: 60 stukjes, 2011: 30 stukjes) zal ik komend jaar 15 stukjes publiceren. Daarom zit ik tjokvol goede voornemens: ik stop met Wordfeud, ga meer groente eten, fiets vaker naar m'n werk en ga proberen die 30 stukjes te evenaren. Maar wellicht kom ik eind 2012 te de conclusie dat ik me beter kan beperken tot twitter.

Hoewel ik best wel wat boeken verslind en lang niet altijd zo kieskeurig ben in wat ik lees (chick-lit, roman, biografie of thriller) heb ik een soort natuurlijke aversie tegen populaire psychologische boeken. Het soort self-help boeken waarin iedereen zich meent te herkennen en waarin voor ieder hoofdstuk een 'ervaringsdeskundige' aan het woord is en na ieder hoofdstuk een paar praktische tips staan opgenomen. Ze zijn niet om door te komen en in mijn optiek ben je zelfs beter geholpen met drie sessies bij een zeer matige psycholoog. Maar het boek waar ik wel nieuwsgierig naar was, was het boek 'Het dertigers dilemma'. Ik liep, zoals gewoonlijk, weer achter de hype aan en toen iedereen het gelezen had, vond ik dat het tijd werd dat ook maar eens te doen. En nu ik het boek eindelijk uit heb, weet ik het zeker: ik verkeer in dilemma! Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek, ik weet nu wat ik mankeer; het is de leeftijd. Want ook ik kan moeilijk keuzes maken omdat we vroeger slechts konden kiezen uit twee muziekzenders, we alleen op woensdagmiddag en zondagochtend kinder-tv keken omdat er op andere dagen simpelweg geen uitzending was, we alleen maar konden kiezen tussen een Raket en een Cornetto, witte of bonte was en m'n ouders bepaalden wat ik droeg. Als typische dertiger streef ik nu naar het perfecte leven, ervaar ik spitsuur in m'n hoofd, maak ik lijstjes die afgevinkt moeten worden en heb ik last van keuzestress. Er moet worden nagedacht over waar te wonen, waar te werken en òf en wanneer dan er aan kinderen moet worden begonnen. Ik ben blijkbaar een typische dertiger terwijl ik hoopte uniek te zijn en een authentiek leven te leiden. Toch heeft het boek echt geholpen: na dit weekend is een van mijn eeuwig terugkerende dilemma's (wat te doen met mijn haar?) eindelijk opgelost. Het is eraf. Helemaal. Overigens niet dankzij de tondeuse die door meneer Ogg werd gehanteerd, maar gewoon bij de kapper. Weer een item minder op mijn lijst. Gelukkig ben ik alweer 33 en is het slechts een kwestie van tijd voordat ik de dertigers dilemma's definitief achter me kan laten.