Noortje weblOgg

Enige tijd geleden schreef ik over het feit dat alleen slapen wat angstig is. Zeker hier in Eindhoven down town sluipen nogal eens ongure sujetten rond. Ik voel me natuurlijk een stuk veiliger met mijn inbraakalarm maar al sinds jaar en dag slaap ik ook met een bezemsteel naast m'n bed. Hiermee kan ik ongenode gasten er flink van langs geven. Voor dit doel een honkbalknuppel aanschaffen vond ik wat overdreven. Vandaag kreeg ik deze suggestie in mijn mailbox. Wie is er handig?

Voor mijn gevoel lag Letland zo ongeveer aan de andere kant van Rusland. Uren verwijderd van enige westerse beschaving. Maar met nog een kleine 900 km te gaan, zaten we net zo ver verwijderd van Moskou als van Berlijn. Met mijn westerse arrogantie verwachtte ik vrouwen gehuld in bontmantels, wodka drinkende mannen, veel beton, kapotte straten, zwerfhonden en als hoofdtoon grijs. Het was er allemaal. Maar verder bleek het in Riga te stikken van de hippe wijnbarretjes en de meest fantastische Jugendstil panden en is Riga in werkelijkheid maar twee uurtjes vliegen.

Tijdens mijn reis vielen vooral twee dingen op: de sneeuw en de mannen. Sneeuw was overvloedig aanwezig. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de sneeuw metersdik op de huizen en in de straten lag. Kinderen gingen op de slee naar school, ik vond mezelf enorm verstandig omdat ik mijn bergschoenen met grof profiel (en dito uiterlijk) had aangetrokken. Wel voelde ik me gedurende de hele reis nogal plomp omdat ik keek naar de Letse vrouwen die in hun kekke bontmanteltjes en op stiletto's over de kinderkopjes en door de sneeuw wandelden alsof het geen moeite kostte. Elegant, zoals altijd. Omdat de sneeuw ook meters hoog op de daken lag, donderde er geregeld zo'n pak sneeuw en ijs naar beneden. Vorige week was er een vrouw overleden nadat ze een paar kilo sneeuw op haar kop had gekregen. Vriendin E. en ik meden daarom de stoep en liepen midden op straat waarbij we de daken om ons heen nauwlettend in de gaten hielden.

Mannen waren er trouwens ook in overvloed. Buitenlandse mannen wel te verstaan. Al op het vliegveld stonden we versteld van het onnozele gebral van de mannen om ons heen. Zelfs om 4 uur 's ochtends bleek het al te gaan over vrouwen en auto's. Toen we om 10 uur 's ochtends in het hostel aankwamen kon ik het met zekerheid zeggen: we waren de enige vrouwelijke gasten. Het bleek dat Riga niet alleen het Parijs van het Noorden is, maar ook een zeer goede plaats om grote hoeveelheden bier tot je te nemen, een stripclub te bezoeken en vrouwen in de disco te scooren. We hadden dan ook verder geen last van deze mannen. Ze gingen op stap tot 5 uur, sliepen hun roes uit tot twee en gingen daarna door naar de volgende kroeg. Het hostel was een oase van rust, de stad was van ons.

Op de terugweg zat het vliegtuig vol met stinkende ongeschoren brakke kerels. Ik ben zo blij dat ik een vrouw ben. Nu nog die hakken.

Alles was geregeld voor onze reis naar Riga. Vriendin E. was al in Eindhoven, het hostel was geregeld, m'n tas was gepakt en ik had vriendin E. en mijzelf online ingecheckt voor de vlucht. Om 4.00 ging de wekker, we vlogen waanzinnig vroeg. 

Over vriendin E. moet ik nog iets vertellen. Over haar roots. Want ondanks dat ik haar al ken vanaf de basisschool en ze net als ik in de Lichtstad is opgegroeid, is ze Grieks. Voor de helft. En om ook haar Griekse wortels wat ruimte te geven, heeft ze twee nationaliteiten en dus twee paspoorten. Soms reist ze met het ene paspoort, soms met het andere. Blijkbaar gaat het altijd goed en levert het nooit problemen op. Al meerdere keren vlogen we samen door Europa en altijd ging het voorspoedig. Voor de reis naar Riga besloot ze met het Griekse exemplaar te reizen. Waarom weet ik niet precies. Vooral omdat ze me een paar dagen eerder de gegevens van haar Nederlandse paspoort had gegeven om in te checken en ik haar als Nederlands staatsburger had geregistreerd. Om 4.00 vanmorgen meldde ze trots: ik reis vandaag als Griekse, ik heb mijn Griekse pas bij me. En dat was wel een beetje vervelend. Want als de incheckgegevens niet overeen komen met die op je paspoort, kom je de paspoortcontrole niet door en mag je onverrichterzake huiswaarts keren. Ons wachtte dus een bange reis naar het vliegveld met een vader die maar hoopte dat hij niet voor niets in het holst van de nacht was opgestaan om ons te brengen. Ik voorzag een geannuleerd vlucht en dacht vrijdagochtend om 7.00 alweer in Eindhoven terug te zijn en toch nog te kunnen gaan werken. Vriendin E. had zich al uitgeput in excuses, we hadden Ryanair al gebeld en een paar keer diep gezucht.

Haar vader stak ons een hart onder de riem en sprak per sms de wijze woorden: nooit panikeren. En dat bleek ook nu weer waar. Alles kwam goed.