Noortje weblOgg

Nog maar drie-en-een-half jaar geleden, in aanzienlijk minder vrolijke tijden dan nu, kocht ik een huis. Ik had altijd gedacht dat huis met de man van mijn dromen te kopen, maar toen deze man telkens niet beschikbaar bleek dacht ik 'fuck it' en ik kocht een huis in m'n eentje. Ik had ook een jaartje of wat langer kunnen wachten tot die man wel beschikbaar bleek, want dan was het nu niet zo geweest dat zowel mijn lief als ikzelf met een huis zaten te kijken. Maar omdat je nooit weet hoe het leven loopt en het natuurlijk ook nog tien jaar had kunnen duren voordat ik die ene man tegen zou zijn gekomen, vond ik mezelf toen heel verstandig, kocht ik op het hoogtepunt van de markt een huis en doe ik nu een poging twee huizen kwijt te raken. 

Ik was destijds zo rete trots toen ik dit huis had gekocht. Helemaal alleen gedaan. Alleen de onderhandelingen gevoerd, alleen een hypotheek afgesloten (oké, vooruit, met een beetje hulp van m'n ouders), alleen bedacht hoe ik de boel in zou gaan richten, alleen m'n zooi ingepakt, alleen een busje gehuurd, alleen toekomstplannen gemaakt. Ik was zeer content met mijn huis en met mezelf in het bijzonder. Maar nu is het tijd voor de volgende stap. Tijd om die zo gekoesterde zelfstandigheid weer een beetje te laten varen. Omdat het leven in de toekomst ligt en niet in het verleden.

M'n huisje staat te koop zodat ik samen met mijn kandidaat-verloofde iets anders, groters en mooiers kan kopen. Iets waar ons beider zooi in past, waarin je samen kunt koken zonder telkens een elleboog in je ribben te krijgen, waar er ruimte is voor schoenen en kleren en voor al ons keukengerei.

Vanmorgen heb ik hoogst persoonlijk het 'Te Koop'-bord aan m'n gevel gehangen en nu zit ik met spanning te wachten tot de makelaar belt dat er een eerste geïnteresseerde zich heeft gemeld en dat diegene bereid is blind de vraagprijs te betalen. Zojuist zag ik al iemand naar binnen loeren.

Sommige mensen gaan drie weken op vakantie naar een of andere costa en liggen daar de volle drie weken op het strand. Maar een beetje doelloos in het zand hangen met de laatste Privé, een koelbox gevuld met bier en op veertig jarige leeftijd eindigen met een hoop oude vellen aan m'n lijf heeft mij nooit zo getrokken. Ik lig zelden aan het strand en had tot voor kort ook maar 1 bikini. Maar zo heel af en toe een dagje aan het water liggen is best te overzien. Daarom togen vriendin L. en ik gisteren naar het strand. Ik was al een jaar of 10 niet meer in Zeeland geweest, dus met de kaart op schoot reden we richting Vlissingen en vonden een prima strand.

Het was onze geluksdag. 1) We waren in één keer goed gereden en dat zonder Tom Tom. 2) Er was regen voorspeld dus het strand was leeg. 3) Er was een strandpaviljoen vlakbij.

We zagen de regenwolken wel aankomen van over het water, maar vlak voor ons strand sloegen ze rechtsaf. Terwijl de rest van Nederland verregende, lagen wij met een boek op onze handdoek. Maar omdat ik weet dat je ook op een bewolkte dag genadeloos kunt verbranden en ik wat dat betrekt geen clean track-record heb, smeerde ik me toch in met factor 30. En na een paar uur nog een keer. Behalve m'n rug, want daar kon ik niet bij. Maar dat maakte ook niet uit, want ik lag toch op m'n rug dus verbranden kon die niet. Uiteraard had ik er geen rekening mee gehouden dat je van lopen naar het water, een drankje halen bij de strandtent en terugwandelen naar de auto, ook een flinke portie zon krijgt. En toen we 's avonds mosselen zaten te eten, voelde ik onder m'n shirt m'n rug toch wel wat gloeien. En tegen de tijd dat ik vriendin L. thuis afzette, voelde ik dat er echt wat mis was.

Thuis werd ik begroet met een 'hey rooie' en dat terwijl m'n gezicht helemaal niet verbrand was en vriendlief dus helemaal geen idee kon hebben van het drama dat zich op mijn rug afspeelde. Inmiddels ben ik al twee keer met yoghurt ingesmeerd (en wordt het siliconen-kwastje uit de keukenla eindelijk eens gebruikt), heb ik talloze keren after-sun op m'n rug gesprayd maar nog steeds kan ik enkel mijn zijden (want koele) jurkje dragen en is het aandoen een bh een ware marteling.

Van yoghurt krijg je trouwens een zeer zachte huid. Ik zou vaker moeten verbranden.

Mijn keuken wordt pas sinds kort ten volle benut. Tot een half jaar geleden volstond ik met het bakken van een ei, het zetten van thee en misschien wel eens in de week werd er echt gekookt. Koken als je alleen eet, is nogal zinloos en bovendien teveel werk. En als je ouders in de buurt wonen en je erg houdt van gebakken eieren, heeft een mens eigenlijk niet meer nodig dan een gasbrandertje, een koekenpan en een fiets.

Maar tegenwoordig wordt er nagenoeg dagelijks in mijn keuken een maaltijd bereid. Mijn groenten-inname is weer zoals hij behoort te zijn. Maar koken blijft niet echt mijn ding, tenzij het gaat om taarten en toetjes. Maaltijden bereiden is leuk op z'n tijd maar meer een noodzakelijk kwaad. Lekker eten daarentegen, is wel echt mijn ding. Daarom reed ik gisteren in het gezelschap van vrienden naar Maastricht om daar te gaan lunchen bij Chateau Neercanne. Decadent? Misschien een beetje. Vooral omdat het een zonnige vrijdag was, iedereen moest werken en wij onze lunch begonnen met Champagne. En heb je ooit gele watermeloen gehad? Of een clafoutis? (wij vonden het klinken als een vrouwelijk lichaamsdeel maar feitelijk is het Frans gebak). Of een tum-tum van frambozen in het kwadraat? En dit alles met uitzicht op het Jekerdal. Je kan een slechtere vrijdag hebben.

Daarna bezochten we nog de grotten en deden een rondje Maastricht. En toen we 's avonds om tien uur in de auto zaten en tot de ontdekking kwamen dat we geen avondeten hadden gehad en toch wel wat honger hadden, zijn we langs de McDonald's gereden. Je kan niet de hele dag coquilles eten. Maar vandaag maken we avocado-ijs. Het kan verkeren.