Noortje weblOgg

Wat is dat met mannen en klussen? Allemaal hebben ze een goed gevulde gereedschapskist, en klopboor en heel veel schroevendraaiers en gooien ze graag met termen als 'verstek zagen', 'blokhaak' en 'horlogemakersschroevendraaier'. In iedere man schuilt zogenaamd een klusser. Dat vinden ze zelf en wij vrouwen moedigen dat alleen maar aan. Maar laten we wel wezen, als het erop aan komt, kunnen deze mannen vaak niet eens een kabelgootje recht trekken. Het moet gezegd worden, klussende mannen zijn de beroerdste niet. Als je het lief vraagt, komt ze je graag helpen, al is het slagen van het klusproject meer geluk dan wijsheid. Ze hopen dat de lamp die ze net hebben aangesloten gaat branden als ze de schakelaar omzetten. Ze zorgen ervoor dat je garagedeur automatisch opent, maar dat dat maar tot een hoogte van 120 centimeter is zodat je je auto net niet naar binnen kan rijden, vertellen ze er van te voren niet bij. Ik ken ook exemplaren die het liefst midden op de plint je kabel vasttikken met een paar spijkers in plaats van netjes boven de plint. Voor je het weet, hebben ze zichzelf geëlectrocuteerd omdat ze de elektriciteitskabel van de lamp met een schaar door wilden knippen. Met de lamp nog aan.

Maar misschien ligt het meer aan ons vrouwen. Wij hebben torenhoge verwachtingen van mannen en maar zelden kunnen ze aan die verwachtingen voldoen. We denken en hopen dat een man alleen maar hoeft te kijken naar een bouwpakket en binnen tien minuten weet hoe hij moet handelen en binnen vijftien minuten de kast in elkaar heeft gezet. De praktijk is weerbarstiger en valt soms wat tegen. Ook mijn vader bleek twee dagen zoet met een Pax-kast, de man die even mijn lampen netjes op zou hangen, hing de lamp op aan het elektriciteitssnoer in plaats van aan een stevige kabel en over die scheve kabelgootje wil ik het liever niet meer hebben. Maar ik ben direct bereid hand in eigen boezem te steken. Ik heb deze klussende man nodig omdat ik zelf hopeloos verloren ben. Die twee linkerhanden heb ik van mijn vader geërfd en ik ben al blij dat ik inmiddels een hamer en schroevendraaier in huis heb.

Maar is het niet ook zo dat als je als vrouw een beetje verloren kijkt, je wat nadenkend op je vinger sabbelt, je nietszeggend naar de hamer en schroevendraaier wijst en zegt 'ik snap er niks van, volgens mij ben jij hier heel goed in' je nooit meer zelf een schilderij op hoeft te hangen?

Ik houd van lekker eten, maar uitgebreid koken doe ik zelden. Ik houd van een schoon huis, maar het schoonmaken besteed ik liever uit. Ik houd van goede boeken, maar aan de verering van schrijvers doe ik niet. Schrijvers zijn geen iconen, geen helden, geen mensen van wie je een handtekening gaat vragen. Vooruit, er is een uitzondering: Annie M.G. Maar aangezien haar een handtekening vragen niet tot de mogelijkheden behoort, blijf ik bij mijn punt dat schrijvers wereldvreemde mensen zijn die weinig daglicht verdragen en vooral op een kleine zolderkamer moeten zitten schrijven. De mens achter het boek hoef ik niet zo heel nodig te leren kennen. Alhoewel, als ik Tommy Wieringa tegen zou komen.... Maar goed. De schrijver als mens ken ik niet.

Tot dit weekend. Dit weekend bezocht ik namelijk met een medeblogger (zo kom je nog eens ergens) het boekenbal. Of eigenlijk Boek & Bal. Dat is dan net weer anders dan the real thing en waarschijnlijk iets minder hip. En bovendien vond het bal niet in Amsterdam plaats maar in het iets minder hippe Apeldoorn. Dit literaire feestje heeft mijn schrijverskennis enorm verrijkt. Ik zag Susan Smit, Esther Waij (ze kwam me vaag bekend voor maar bleek lang, lang, lang geleden in Medisch Centrum West te hebben gespeeld), Leon Verdonschot en mijn persoonlijke held: Kluun (hoor het cynisme). Ik leerde dat Susan Smit heks is, dat Esther haar boeken ziet als literatuur en ik hoorde schunnige limmericken. Oja, ik zag ook 'De Naald' in het echt, maar dat heeft weinig met boeken te maken.

Terug naar Kluun. Vier jaar geleden las ik zijn boeken, maar dat was meer vanuit een bovenmatige interesse in het fenomeen kanker en wat dat met je relatie kan doen. Net als de rest van Nederland vond ik hem een eikel, dapper, openhartig, rauw, ontroerend en humoristisch maar bovenal zwaar overgewaardeerd. Maar toen ik hoorde dat hij ook op het bal aanwezig zou zijn, wilde ik hem toch even zien en bij voorkeur even aanraken. En die vijf seconden waarin ik vol uitzicht op hem had, waren het hoogtepunt van mijn avond. Ik overwoog hem te vragen een handtekening in m'n decolleté te zetten, maar had helaas een coltrui aan.

Op reizen naar New York lijkt geen zegen te rusten. Al meerdere keren plande ik alles tot in de puntjes en al meerdere keren ging het feest niet door. Ik lag òf in het ziekenhuis, òf m'n verkering besloot niet meer met mij te willen gaan, òf ik was ziek òf ik vond het reisgezelschap niet voldoende sprankelend. Oktober 2008 was de laatste keer dat ik een poging deed om te gaan. De vlucht was uitgezocht, het hotel gevonden en bevestigd, ik kreeg een reisgids voor m'n verjaardag en niets kon me er nog van weerhouden. Toch ging ik niet. Weer niet.

Maar nu lijk ik eindelijk eindelijk eindelijk de reis der reizen te gaan maken. De datum is geprikt, het reisgezelschap uitgezocht (gezelschap waarvan ik had gedacht er nooit meer mee te zullen reizen), het ticket is gekocht, het bedrag van m'n rekening afgeschreven. Het bleek een enorm geregel. De een vliegt uit Vancouver, de andere vanuit Istanbul, de volgende met een tussenstop via Londen en ik vlieg direct. Met KLM durf ik de oversteek wel aan. Alleen het vinden van een geschikt hotel is nog een heikel puntje.

Ter voorbereiding kijk ik nu voor de vijfde keer alle aflevering van Sex and the city, lees ik de drie reisgidsen die ik verzameld heb van kaft tot kaft en doe ik verwoede pogingen een geschikt en goedkoop hotel te vinden. Nog drie maandjes wachten. Dit keer ga ik, hoe dan ook.