Noortje weblOgg

Vroeger, toen ik nog klein en creatief was, werden alle knutselwerkjes die ik en mijn broertje maakten, tentoongesteld aan de keukenmuur op een inmens prikbord dat daar enkel voor dat doel door mijn vader was opgehangen. Alles werd met punaises bevestigd en uitgebreid bewonderd. Ook die zelf beplakte pennenhouder, gekleide asbak of placemat van papiermaché werden gekoesterd. Op de basisschool werd in hoog tempo van dit soort dingen geprocudeerd (je had immers de verjaardag van zowel papa als mama, opa en oma, Kerst, Sinterklaas, Vader- en Moederdag, Pasen en allerlei ander hoogtijdagen in het leven van een kleuter) dus waarschijnlijk werden onze meesterwerk gedurende de avonduren stilletjes afgevoerd naar papierbak, kachel of prullenbak. Slechts een zeer select aantal creaties wisten aan de opruimwoede van mijn ouders te ontkomen en worden tot op de dag van vandaag bewaard. Ook bij vriendinnen nu zie ik ijskasten volhangen met kinder-creativiteit en leer ik dat kleuters van nu het liefst met watervaste stift op de parketvloer tekenen of hun hele lichaam gebruiken om te waterverven. Je kan het ze ook niet kwalijk nemen: niemand is zo blij met een tekening als papa of mama. Sinds kort ben ik ook weer creatief bezig en ben ik begonnen aan een cursus edelsmeden, zeg maar: knutselen voor volwassenen. 's Avonds een beetje zagen, emailleren, polijsten en etsen is goed om het hoofd leeg te maken van de beslommeringen van overdag. Even niet nadenken over een akte van cessie, de ROZ-voorwaarden of het formuleren van je petitum doet wonderen voor je nachtrust. Mijn eerste projectje was een broche. Gemaakt van een platgewalst 10-cent muntje en bewerkt met een zaagje, was het eindresultaat niet onaardig. Voor een eerste keer. Je snapt bij wie dit knutselwerkje nu is ondergebracht.

Nou, meestal wel meer dan één en dan bij voorkeur ook in een redelijk hoog tempo. Al met al was dat dus een behoorlijk dure hobby aan het worden. Niet alleen omdat het aantal boekenbonnen dat ik jaarlijks op mijn verjaardag wist te verzamelen bij lange na niet opwoog tegen de aanschaffen die ik gedurende dat jaar wenste te doen, maar ook omdat we de boekenkast telkens verder uit moesten breiden en de planken van Lundia ook niet goedkoop zijn. Daar komt bij dat ik in een e-reader niet geloof omdat dat minder gezellig staat in de boekenkast en ik daar mijn ex libris niet in kan zetten laat staan dat ik er met pen dingen bij kan krabbelen. Bovendien ben ik dol op papiervisjes en het geluid van omslaande bladzijdes. Blijkbaar was meneer Ogg het op een gegeven moment zat dat ik een substantieel deel van mijn salaris maandelijks naar Selexyz/Bol.com/De Slegte bracht en deed hij mij een bibliotheekabonnement cadeau. Ik had al vaker geroepen dat dat een uitstekend idee was maar had de daad nog nooit bij het woord gevoegd. Maar goed, dat aanbod van meneer Ogg stond dus. Het duurde vervolgens nog 2 maanden voordat ik daadwerkelijk de gang naar de bieb maakte, maar deze week was het zover. Voor het eerst in zeker 10 jaar zette ik weer een voet in een bibliotheekgebouw. Een uniek moment. En toen de biebmevrouw me vertelde dat ik 15 boeken per keer mocht lenen, maakte ik een klein vreugdedansje. Ik heb me trouwens ingehouden en maar 3 boeken meegenomen. Helaas is er alweer eentje uit, dus deze week moet ik direct alweer terug. De Eindhovense bibliotheek wordt trouwens bevolkt door studenten maar vooral door Eindhovense zwervers. Met een krantje onder handbereik, hun schmutzige trolley met AH-tassen achter een pilaar, hun hond buiten aan een paal, een fijne schone bank om op te dommelen en -19 buiten is dat waarschijnlijk de beste plek op dit moment.

Het moment dat de kerstboom het huis moet verlaten, is altijd het dieptepunt van januari. Geen feestdagen meer om naar uit te kijken, voorlopig geen cadeautjes meer en je moet nog 3 maanden wachten tot de zon weer gaat schijnen (tegen die tijd heb je waarschijnlijk ook eindelijk de laatste dennennaalden achter de plinten vandaag gezogen). De lampjes van de kerstboom gaven het geheel nog iets knus en gezelligs maar nu resteert slechts het grauwe winterweer en enkele kerstkilo's op de heupen. Wat mij hier in het katholieke zuiden verbaast, is dat de gemeentelijke ophaaldienst geen rekening houdt met het feit dat een kerstboom moet blijven staan tot drie koningen (anders hangt je een jaar vol ongeluk boven het hoofd) waardoor je na oud & nieuw in sneltreinvaart de boom moet ontmantelen omdat je je anders tot in maart zit af te vragen hoe je toch van je boom afkomt. Uit mijn bronnen (lees: facebook) leidde ik echter af dat er mensen al op 28 december de hele kerstsfeer het huis uit doen of anders op z'n minst toch op 1 januari. Ik vroeg me af hoe dat dan moet met hun koningen en het kerststalletje. Hebben ze geen koningen die daarbij worden geplaatst? Of kennen ze het kerstverhaal niet en doen ze net alsof de koningen al op eerste kerstdag bij het kinneke arriveren? Wacht er niemand meer tot 6 januari en wordt er niemand meer zwart geschminkt?
In het kader van het behoud van tradities, besloot ik daarom ons exemplaar in de tuin te planten - de boom dus, niet de kerststal - zodat we fijn konden wachten tot de koningen en hun kameel van de boekenkast via de vensterbank bij het kerststalletje waren aangekomen. Wellicht is de boom volgend jaar, ons huis verkoopt toch voor geen meter, weer bruikbaar en kunnen we hem uitgraven en recyclen. Hoewel dat in theorie betekende dat ik de kerstboom tot ver in januari kon laten staan, moest hij van meneer Ogg toch echt op 7 januari het huis verlaten. Weg kerstsfeer. Dè oplossing voor het behoud van kerstige sferen werd mij echter deze week aangereikt door mijn broer waar ik op bezoek was. Daar stond het kerststalletje - we spreken over 26 januari - nog immer vrolijk opgesteld te midden van een hoopje dennenaalden. Ik hoop op z'n minst tot Pasen.