Noortje weblOgg

Ik heb al jaren een kat: Zaza. En Zaza logeert al jaren bij m'n ouders. Dit omdat Zaza liever in de tuin speelt en een beetje depri werd van wonen in een appartement en omdat ik toch wel heel erg allergisch bleek voor poezen en onder de medicijnen zat tegen rode ogen en niezen.

Mijn ouders zorgen ervoor dat Za dagelijks haar eten en porties knuffels krijgt en hebben een tuin waarin ze naar hartenlust mag spelen. Omdat Za haar eerste levensjaren in een appartement heeft gesleten, is het een beetje een sufferd en niet zo heel erg handig in allerlei katten-zaken. Vogels vangen gaat haar slecht af en in bomen durft ze pas sinds kort een klein stukje te klimmen. Het liefst slaapt ze op de vaatwasser of op de laptop (want lekker warm).

Omdat mijn ouders zorgen voor de dagelijkse zaken en het toch eigenlijk nog steeds mijn kat is, zorg ik ervoor dat ze jaarlijks naar de dierenarts gaat voor een check-up. Dat maakt dat ik niet het meest geliefde bezoek voor Zaza ben. Met argusogen word ik bekeken als ik binnen kom en pas als ze er zeker van is dat ze niet mee hoeft naar de dierenarts, komt ze even op schoot liggen.

Vandaag was het zover: de poes moest weer in het beruchte kooitje. Dat is altijd weer een gevecht. Als je haar in dat hokje probeert te krijgen, vliegen de haren in het rond en spreidt ze al haar poten zodat je haar met enigszins harde hand in het ding moet wurmen. Bij de dierenarts komt ze er vervolgens onder geen beding meer uit.

Heel sneu zat Za vandaag naast me in de auto jammerlijk te miauwen. Bij de dierenarts zelf was het ook al geen pretje. De wachtkamer werd bevolkt door grote jankende en snuivende honden. Niet echt goed voor de gemoedsrust van een kat. Mijn dierenarts is een vent met enorme handen die de poes daadkrachtig uit haar veilige heenkomen trekt. Die grote handen doen het hem: ze zijn zo groot dat Zaza nauwelijks meer durft te bewegen. Maar dit keer was er een jonge nieuwe dierenarts (iemand die nog bij mij in de klas had gezeten op de middelbare school!). Deze dame ging veel zachtzinniger te werk. Poes kreeg een prik en een aai en het was gepiept.

Maar denk maar niet dat dit dierenartsbezoekje me nu in dank werd afgenomen. Thuis kreeg ik een vuile blik toegeworpen en kroop Za onder de klerenkast om er voorlopig niet meer onderuit te komen. Gelukkig kan ze er nu weer een jaar tegenaan.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment