Noortje weblOgg

Het toppunt van vrouwelijkheid schijnt, als ik de mannen in mijn omgeving mag geloven, een bos lang golvend haar te zijn. Zelf had ik ooit lang haar, maar toen dat golvende niet wilde lukken, besloot ik er resoluut de schaar in te zetten. Dan maar iets minder vrouwelijk en iets pittiger. Maar als lange haren het toppunt van vrouwelijkheid is, wat is dan het toppunt van mannelijkheid? Geen haar? Of misschien juist veel borsthaar! Al krijg ik soms het idee dat mannen denken dat lang haar ook heel mannelijk is.

Ik zie ze wel eens lopen, mannen met van dat lange haar. Zelden is dat een prettig gezicht. Meestal is dat haar samengebonden in een zielig slap staartje met een vettig elastiekje en in 9 van de 10 gevallen heeft dat haar al heel lang geen shampoo meer gezien. Ik vraag me altijd af: wat bezielt deze mannen? Hebben ze last van een koude nek? Hebben ze geen geld voor de kapper? Hebben ze misschien geen spiegel thuis? Of geen vrouw die tegen ze zegt dat ze er vreselijk uitzien? Want laten we wel wezen: weinig mannen zien er appetijtelijk uit met een bos lang haar. En nu ik er zo over na zit te denken: ik kan geen enkele man bedenken die er wèl smakelijk uitziet met haar tot halverwege zijn rug. Zelfs George Clooney zou met lange lokken een treurig verschijning zijn. En dat wil toch wel wat zeggen.

Mannen moet dus een lekker kort koppie hebben. Mijn eigen exemplaar heeft bijzonder weinig haar, dus die ziet er altijd fris uit. Maar er zijn meer mannen in mijn leven: ik heb ook een broer. En deze broer heeft de wijze les van het tijdig naar de kapper gaan nog niet helemaal begrepen. In een grijs verleden had broerlief namelijk ook lang haar. Ik heb nog een paar zeer confrontrerende foto's, maar als ik die hier plaats weet ik zeker dat het laatste beetje zusterliefde dat mijn broer nog heeft als sneeuw voor de zon verdwijnt. Geen foto's dus. Maar gelukkig kwam mijn broer tot inkeer en na een paar langharige jaren zag hij het licht en besloot de hele boel af te knippen. Eind goed, al goed. Dacht ik. Tot gisteren.

Gisteren zag ik broerlief weer en toen het gesprek om een of andere reden op mijn uitgezakt volksvrouwen permanentje kwam (dat waren overigens de woorden van mijn liefhebbende vader), meldde hij tussen neus en lippen door ook weer met een bos weelderige krullen door het leven te willen gaan. Alles heb ik uit de kast getrokken om hem van het tegendeel te overtuigen, tot en met het betalen van zijn kapper aan toe. Maar helaas trok ik aan het kortste eind. Zijn ‘‘verloofde' is benieuwd naar dat lange haar en zij heeft het laatste woord. Tja, daar sta je dan als zusje met al je goede bedoelingen.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment