Noortje weblOgg

Al maanden leefde ik er naar toe en de nacht er voor kon ik er bijna niet van slapen: ik zou naar een voorstelling van Hans Klok gaan. Heimelijk was ik al jaren een groot aanbidder van Hans, van alleen al het denken aan zijn wapperende haren (oké, Hans K. is dè uitzondering) ging mijn hart sneller kloppen. En gisteren was het dan eindelijk zo ver, ik mocht met mijn lief, zijn neef en diens vrouw mee naar een voorstelling van mijn grote idool. En sinds gisteravond ben ik definitief verkocht. Het was ge-wel-dig. Wat een man is die Hans. Volgens mij ben ik verliefd. Alles waar ik op gehoopt had - wapperende goudblonde lokken, een overhemd dat net iets te ver open stond (helaas zonder borsthaar; volgens mij harst hij de boel), een gespierd en atletisch lijf - alles bleek werkelijkheid te zijn. En gelukkig was ik niet alleen in mijn fascinatie voor Hans: zeker 1500 Maastrichtse vrouwen waren het roerend met mij eens. De echte die-hards hadden zelfs spandoeken meegenomen om Hans hun liefde te betuigen. De mazzelaar.

Ik was voor de voorstelling eerst wat sceptisch, want ondanks zijn naam begon Hans zomaar een kwartier te laat. En een kwartier langer op die circusstoeltjes zitten, is geen pretje, zelfs niet als je naar Hans mag kijken. Maar zodra Hans begon te toveren, oh nee, te illusioneren, was ik verkocht. In hoog tempo illusioneerde hij dames weg, dames doormidden, hooggehakte dames in latex catsuits van de ene kant van de ruimte naar de andere, melk in snippers en weer terug in melk, liet hij lampjes, dames en zichzelf zweven, kranten werden duiven, duiven werden doeken, doeken werden weer kranten, hele stokken kaarten kwamen overal vandaan, dames hadden opeens andere jurken aan, nieuwe dames werden geketend maar waren plotseling weggeïllusioneerd of werden in een doos gestopt die vervolgens helemaal werd opgevouwen en weggetoverd. En dit alles afgewisseld met een spetterend showballet. En natuurlijk werd Hans goed uitgelicht waardoor zijn blonde lokken bijzonder prettig in beeld kwam. Want ik kwam natuurlijk voor die lokken, die waren zo ge-wel-dig. Mijn gezelschap was vooral onder de indruk van de muziek en de lichteffecten maar dat was volgens mij gewoon jaloezie vanwege die lokken.

En hoe ge-wel-dig Hans ook was, ik verliet toch ietwat gefrustreerd de zaal. Ook mijn lief had met een grimmig gezicht de voorstelling zitten volgen. Want: hoe deed Hans het toch? Waar liet hij al die vrouwen?! De waarheid gebiedt mij te zeggen dat ik niet zozeer op Hans heb gelet, maar meer op zijn mouwen, de vloer, zijn cape, het doek, mogelijke onzichtbare draden uit het plafond en geheime luiken in het toneel. Want overal kon 1 van Hans zijn in latex gehulde stoeipoezen verstopt zitten nadat ze onzichtbaar uit de kast met de scherpe messen was geklommen of op miraculeuze wijze was verdwenen uit een dichtgebonden ton. Maar helaas, net als alle andere 3000 mensen in de zaal heb ik zijn trucs niet kunnen doorgronden.

Gelukkig heb ik wel kunnen genieten van Hans z'n lokken. Want daar ging het uiteindelijk om. En ik heb vannacht besloten: als ik later groot ben, wil ik één van Hans z'n stoeipoezen worden.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment