Noortje weblOgg

Ik ben niet de enige die een huis heeft gekocht. Een deel van mijn vriendenkring volgde dit goede voorbeeld omdat ze vonden dat het tijd is om de vleugels uit te slaan of eindelijk eens groter te gaan wonen. Er staan dus heel wat verhuizingen op de planning voor de komende maanden. Maar verhuizen betekent altijd ook klussen, er moet op z'n minst worden geschilderd. En wie kan je daarvoor beter vragen dan je vrienden?

Afgelopen weekend is de eerste van de reeks verhuizers begonnen met klussen en was ik uitgenodigd om ook de schilderskwast ter hand nemen. En natuurlijk doe ik dat, al was het alleen maar om credits op te bouwen voor als er in mijn eigen huisje moet worden geschilderd. Maar ik was even vergeten hoe vermoeiend het is om de hele dag met een roller boven je macht op een wankel trapje muurtjes te staan witten. Eigenlijk is het gewoon slavenarbeid want altijd komt de parketlegger/tapijtmeneer/keukenboer of badkamerspecialist over 2 dagen en moet het verfwerk af zijn. Maar ondanks de spierpijn, de witte verf in m'n haar en het feit dat het tempo er goed ingehouden werd, bleek verven uiteindelijk heel therapeutisch te werken, Even verstand op nul, niet meer malen over de toekomst, werk, hypotheken, relaties, familie. Alleen maar bezig zijn met kwasten zoeken, het afplakken van plintjes, verf roeren en de de verf vervolgens zo netjes mogelijk op de muur kwasten en niet op het plafond of op de vloer.

En nu, na het schilderwerk van dit weekend en het werken van vandaag, ben ik intens moe. M'n hoofd is moe van alles, van het 24/7 malen en bedenken welke kant ik op moet, van het piekeren over rentestanden en beleggingshypotheken. M'n lijf is moe van het gebrek aan slaap van de afgelopen weken en de fysieke arbeid van dit weekend. Blijkbaar ben ik lichamelijk nog niet helemaal de oude. Ik ben toe aan rust, een goed gesprek met reisgenote T., een boekje, slapen, zonneschijn en vrolijke mensen. De hypotheek is geregeld, m'n tas gepakt, paspoort gezocht en 5 tubes zonnebrand en 6 paar schoenen zitten in m'n koffer.

Morgenochtend vroeg vertrek ik voor een weekje naar donker Afrika om de bruiloft van vriendin E. bij te wonen. Als dat niet therapeutisch werkt...Even een digitale stilte dus en daarna hopelijk spannende verhalen over Tunesië.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment