Noortje weblOgg

Het kostte me even wat moeite om erin te komen: een all-inclusive vakantie. Alles bleek inclusive: de vlucht, de transfer naar het hotel, het dragen van je koffer, het drinken en eten, de henna-tattoe op m'n hand, de bruiloft met drie dagen feest, de opdringerige en zeer behulpzame mannen, de zon, de enorme familie van de bruidegom en het gevolg van de bruid, het buikdansen, de handdoeken gevouwen in de vorm van een hart, het entertainment in het hotel, de klagende en verbrande Nederlanders en de dronken Russen. Alles was inclusief.

En als je wilt genieten van zo'n vakantie, moet je je helemaal kunnen overgeven aan de formule. Dus gewoon je drankje gaan halen, nog een keer opscheppen en je nog maar eens een wijntje laten inschenken. En daarna een gin-tonic want het moet wel een beetje avontuurlijk blijven. Bovendien bleek je opstellen als enigszins hulpeloze vrouw in dit land een vereiste: alles wordt voor je gedaan. Een koffer heb ik niet hoeven dragen, taxi's stoppen direct om je in te laten stappen en je wordt gechaperonneerd als je naar de markt gaat. Me hieraan overgeven kostte wat moeite want zo ben ik niet opgevoed. Ik kan prima m'n eigen koffer dragen en maar blijven eten en drinken omdat er nu eenmaal al voor betaald is, stuit mij ook tegen de borst. En bovendien vind ik elf uur ‘‘s ochtends erg vroeg voor een eerste wodka.

Dit alles neemt niet weg dat het een geweldige vijf-daagse reis was. De bruiloft was een sprookje van 1001-nacht. Tunesië bleek veel groener dan verwacht. Er zijn olijfboomgaarden zover het oog reikt, Italië is er niks bij. Tussen de olijfbomen staan dromedarissen (of waren het nou kamelen) rustig te herkauwen. Grote vlaktes met cactussen, kuddes schapen en een enkele schaapherder, een azuurblauwe zee op de achtergrond. Ik heb met zes man in een sportauto gezeten: drie voorin, drie achterin. Ik en reisgenote T. zaten voorin op één stoel en samen in een kuipstoeltje zitten is toch niet erg comfortabel. Niemand droeg z'n gordel, de bestuurder zat niet handsfree te bellen en knipoogde vriendelijk naar de politie die alom vertegenwoordigd was op straat. Allemaal geen enkel probleem. De familie drinkt uit één enkel glas gedurende de dag. Er wordt gegeten van één vork. Het is ook een land van de contrasten: op feesten staan schaars geklede buikdansers uitdagend op tafel te dansen, de hoofddoekenbrigade kijkt toe en klapt niet mee, onder de tafel wordt whiskey geschonken ondanks dat het een Islamitisch feest is maar het eten moet wèl halal zijn.

Het was allemaal één groot avontuur dat ik zeker niet had willen missen. Gisteren om deze tijd zat ik in het zonnetje aan een verse jus, nu met een kop thee naar het druilerige Nederlandse weer te kijken. Wat een contrast.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment