Noortje weblOgg

Soms heb je wel eens van die dagen dat alles fout lijkt te gaan en je alles uit je handen laat vallen. ‘‘s Ochtens mik je je jus over de rand van je glas, de yoghurt op de je broek, je autosleutels blijken helemaal onderin je tas te zitten en je lens valt op de grond. Je staat uren voor je kast omdat je geen idee hebt wat je aan moet doen. Alles staat verkeerd, maakt je flets en dik en je haar wil niet goed zitten. En dan is de dag nog niet eens echt begonnen.

Je hebt het idee dat de hele wereld tegen je is en niemand je lief vindt. Dat niemand op je zit te wachten of aan je denkt. Je voelt je verloren en nergens op je plek. Je hebt het gevoel dat je ieder moment in huilen kunt uitbarsten, tranen prikken constant achter je ogen. Één verkeerde opmerking en de zorgvuldig op je gezicht geplakte glimlach is weg. Op de weg rijden je medeweggebruikers als gekken en geven ze je geen ruimte om in te voegen, je collega's reageren niet op je verhalen, er wordt niet gereageerd op een verstuurde sms en tot overmaat van ramp zijn ook de broodjes in de kantine op, net nu het brood in je keukenkastje vanmorgen groen bleek te zijn. Eigenlijk wil je alleen maar dat iemand je even een knuffel geeft en zegt dat het allemaal goed zal komen. Maar bij gebrek daaraan wil je naar huis om in bad te liggen en chocolade te eten. En het dubbele is: zodra je daadwerkelijk thuis bent, voel je je weer heel erg alleen.

Zo'n dag had ik dus vandaag. Misschien lag het wel aan het feit dat ik sinds een week weer slecht slaap en rare dromen heb. Vandaag was zo'n dag waarop ik nergens zin in had, een beetje triestig was en knallende hoofdpijn had. Eigenlijk gewoon algehele malaise. En ondanks mijn afkeer van alles en iedereen vandaag en op het gevaar af van een sporttoestel af te vallen, besloot ik mezelf naar de sportschool te slepen. Vooral met het idee: dan heb ik in ieder geval iets aan m'n bikini-look gedaan. En in de sportschool zag een oudere meneer blijkbaar dat ik de hele dag nog niet had gelachen en kwam hij naast me zitten tijdens mijn afbeul-halfuurtje op de fiets en begon hij moppen te tappen en te vertellen over hoe Eindhoven vroeger was. Niet dat dit het klote gevoel deed verdwijen en mijn dag weer goedmaakte, maar ik had wel weer even een glimlach op m'n gezicht.

Nu ik weer thuis ben, overheerst het grauwe gevoel weer. Gelukkig is het over een paar uurtjes bedtijd. Morgen kan alleen maar een betere dag worden.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment