Noortje weblOgg

Niet over alles kan vrijuit worden geschreven. Dat is het nadeel van een blog dat niet anoniem is. Misschien had ik toch onder een psuedoniem moeten schrijven? Als ik wat rondneus op het internet, blijkt dat ik op veel plekken te vinden ben. Niet iets waar ik me mee bezig hield toen ik nietsvermoedend m'n naam ergens intikte of m'n mailadres achterliet.

Als je mijn naam googlet krijg je allerlei hits. Je ziet direct dat ik een weblog heb, dat ik me heb geregistreerd bij Linkdin, Hyves, Schoolbank, dat een of andere muziekvereniging naar me op zoek is. Alles wat je achterlaat op het internet is terug te vinden en iedereen leest mee. Ik weet dat echte en virtuele vrienden, ouders, collega's, oud collega's, m'n baas, minnaars, ex-geliefden, onbekenden en familieleden m'n blog volgen. Een bewuste keuze toen ik destijds hieraan begon. Het laten meelezen van de buitenwereld was zelfs de enige reden waarom ik mijn blog dik een jaar geleden startte.

Nu realiseer ik me eigenlijk pas dat dit meelezen het aantal onderwerpen waar ik over kan schrijven ernstig beperkt. Daarom pas ik een grote mate van zelfcensuur toe en heb ik het zelden over m'n werk, het precieze wel en wee van mijn liefdesleven, het hoe en waarom van het uitgaan van een relatie, eventuele nachtelijke avontuurtjes of illegale zaken waar ik me mee bezig houd, ruzies met vriendinnen en familieproblemen. Er zijn genoeg dingen het afgelopen jaar gebeurd waar ik best een geinig stukje over had kunnen schrijven. Of dingen waar ik ontzettend kwaad over was maar mijn deze site niet als vervanging voor een telefoontje wilde gebruiken. Of dingen die voor mijzelf nog te pijnlijk waren om op deze site te zetten. Dingen die zich niet in een 400 woorden lieten samenvatten of zaken waarvan geliefden niet wilden dat ze op de site zouden komen.

Bovendien worden vrienden altijd op een of andere manier geanonimiseerd. Vriendin S., mijn partner in crime, vriendin R. of collega B. vinden het allemaal niet erg af en toe als personage in een verhaal op te treden (tenminste, dat hoop ik). Anderen hebben aangegeven dat ze zichzelf niet opeens als karakter in een smeuïge anekdote terug willen vinden nadat ze een avond in mijn aanwezigheid hebben verkeerd. Niet altijd willig ik dat verzoek in, schrijven moet natuurlijk wel leuk blijven, maar over het algemeen ben ik de goedheid zelve en houd ik hier toch rekening mee.

Ik geef mezelf dus niet helemaal bloot, maar alles dat ik laat zien is ‘‘the real Noor'. Frusterend is het pas als je iets met de buitenwereld wilt delen, maar dit vanwege allerlei overwegingen niet verstandig is.

En dat is dus nu het geval.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment