Noortje weblOgg

Italië is mooi, leuk en lekker. Een land naar m'n hart, maar zodra ik een poging doe om het te begrijpen, gaat het mis. Italië is niet te begrijpen, er is niets logisch aan. Het is een land vol tegenstellingen en uitersten.

Als ik naar school loop, kom ik langs een stomerij. Maar ze verkopen er ook brood en verse melk. De kapper bij mij in de straat is tegelijkertijd ook een bar. Of de bar is ook kapper, daar wil ik vanaf zijn. Bij de boekenwinkel verkopen ze ansichtkaarten en briefpapier maar geen postzegels. Daarvoor moet je naar de Tabacchi, waar ze ook sigaretten, buskaarten en staatsloten verkopen. Als je koffie wilt drinken, moet je eerst een bonnetje halen bij de kassa en daarna bestellen aan de bar. De politie rijdt rond in kleine Fiat Panda's (4-wheeldrives, dat dan weer wel) maar ook in een soort van Smarts. Of ze rijden in gelikte Alfa's. Maar volgens mij mogen daar alleen de jonge macho's in en moeten ze een bijpassende zonnebril hebben.

En ook qua kleding zijn de contrasten groot. Mensen hebben het òf helemaal wel òf juist helemaal niet begrepen. Sommige dames zijn op een top verzorgd, lopen op enorme tacchi alti, hebben hun haar perfect in de krul en lopen in de laatste creatie van Versace, Ferragamo of Cavalli. Of ze lopen in een verwassen spijkerbroek op Nikes achter een even slonzige man aan. De typisch Italiaanse restaurants worden bevolkt door Aziaten. En dan bedoel ik niet aan de tafeltjes, maar in de keuken. Er staat geen enkele Italiaan meer de pasta's te bereiden, maar alleen nog maar Japanse studenten die in de avonduren wat bij willen verdienen. De dorpjes zijn ingeslapen en rustig, maar zodra je je in een stad waagt, is het gedaan met de stilte. Het verkeer is chaotisch, mensen lopen te schreeuwen en drukke gebaren te maken als het niet gaat zoals ze willen. Italianen hebben de gewoonte nogal luidruchtig te bellen met hun telefonino alsof ze de afstand schreeuwend moeten overbruggen. En dan heb ik het nog niet gehad over het verkeer. Dat is een verhaal opzich. Wat bruta parola leren is een vereiste wil je overleven in de stadsjungle. Verkeersborden staan er wel, veel zelfs, maar een verkeersbord legt geen regels op maar is iets waar je als Italiaan over na kunt denken. Een verkeersbord is een suggestie, iets wat je op kàn volgen maar je kunt het ook laten. Het bord waarop staat dat je 130 km/uur op de snelweg mag, geeft geen maximum aan. Het is gewoon een getal. Ook een stoplicht is multi-interpretabel. Rood betekent niet altijd stoppen. Ook bij rood kan er rustig overgestoken worden. Maar dat is afhankelijk van de drukte, het tijdstip van de dag, hoe grote haast je hebt en in wat voor auto je rijdt.

Het zijn rare jongens, die Italianen. En toch heb ik het er naar m'n zin.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment