Noortje weblOgg

Een aantal jaren geleden vatte ik het ambitieuze plan op om de halve marathon te gaan lopen. Braaf begon ik met trainen maar toen de lente en daarmee ook de hooikoorts zich aandiende, liep ik als een piepend oud vrouwtje met een inhalator door de bossen. En zo kwam er aan mijn trainingen een vroegtijdig einde. M'n hardloopschoenen verdwenen in de kast en ik besloot maar niet meer te sporten. Daarna volgende het squashracket en de sportschool, maar de lopende band in de sportschool meed ik uit angst al m'n tanden uit m'n mond te vallen.

Tot vorige maand. Toen dacht ik de oplossing te hebben gevonden voor mijn opgejaagde gevoel. Ik kwam m'n loopschoenen weer tegen en dacht: ik probeer het weer eens. Misschien dat die halve marathon of op z'n minst tien kilometer ooit nog tot de mogelijkheden zou behoren. Langs het kanaal liep ik m'n eerste kilometer en daarna over de ringweg, door het Witte Dorp en langs het park. En, afgezien van m'n paarse hoofd, ging het goed. Heel goed. Telkens liep ik langer en al na een paar weken rende ik vrolijk 40 minuten achter elkaar. Nooit gedacht dat ik sporten zo leuk zou vinden. Ik dacht vriend en vijand te verrassen door op 14 oktober de zes kilometer mee te lopen. Het idee was goed, de uitvoering minder want inmiddels lig ik op de bank en is me door de dokter uitdrukkelijk verboden voorlopig nog te rennen.

Want een dikke week geleden ging m'n voet pijn doen. Eerst een beetje pijn en toen heel veel. Maar eigenwijs als ik ben weigerde ik naar de dokter te gaan. De afgelopen weken stonden namelijk weer in het teken van ziekenhuis en onderzoeken. Ik begon me een proefkoning te voelen. En toen de laatste arts me bewerkt had met inkt en ik onder de blauwe stippen zat, besloot ik voorlopig niemand meer met een dokterstitel te willen spreken.

Maar na een week had ik zoveel pijn dat ik niet meer normaal een trap op kon lopen. Toen kwam de huisarts dus alsnog aanbod en toen die dacht aan een breuk ook nog de dokter het ziekenhuis voor röntgenfoto's. Gelukkig zijn alle botjes in m'n voet nog heel en heb ik de zaak gewoon overbelast. Me rustig houden is het enige dat erop zit. Die zes kilometer kan ik dus wel vergeten.

Wanneer gaat m'n lichaam nou weer eens doen wat ìk wil?!

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment