Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor kijkt toe |
| maandag 15 oktober 2007 15:29 | |||
|
Ik ben heel blij met m'n huis. Het ligt op kruipafstand van het centrum, heeft een tuin en is van alle gemakken voorzien. Afgelopen weekend kwam ik er echter achter dat ook de renners van de marathon aan mijn huis voorbij trekken. En dat maakt mijn huis nog idealer. Want kijken naar de marathon is bijna net zo leuk als kijken naar de Tour de France. Of misschien nog wel leuker omdat er ook bekenden meelopen en ik met mijn geblesseerde voet gezeten op mijn stoep in het zonnetje iedereen aan kon moedingen en fijn veel foto's kon maken.
Heilig ontzag voor alle mensen die meeliepen (ook voor degene die 'slechts' 6 of 21 kilometer liepen).Toch vroeg ik me af: Wat beweegt mensen om een rondje van 42.195 meter te lopen? Aan de getergde gezichten van de renners te zien, was het helemaal geen pretje. Hoeveel pijn kan een mens verdragen? Hoe gek moet je zijn om vier uur achter elkaar te willen rennen? Wat is er leuk aan om halverwege (of met een beetje pech eerder) de man met de hamer tegen te komen? Om dagen daarna nog met stramme benen uit bed te stappen? Is het de kick van het uiterste van je lichaam vragen? Weten dat je deze uitputtingsslag kunt overleven? Misschien is het wel de kick van het rennen zelf, het high worden van de endorfine. Misschien is het wel een verslaving waar je maar moeilijk weer vanaf komt. Voor bijstand kan je dan naar de AA: de anonieme afstandslopers.
Ik denk niet dat ik er ooit achter zal komen waar de kick hem in zit. 42 Kilometer is toch echt iets teveel voor mij. Volgend jaar sta ik waarschijnlijk weer met spandoek en fotostoel langs de kant en sap en taart na afloop.
Bookmark
Email this
Hits: 225 Trackback(0)
Comments (0)
![]() Write comment
|

Quotes enzo
Durven is even je evenwicht verliezen. Niet durven is jezelf verliezen.
|
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
