Noortje weblOgg

Vol verwachting kijk je naar de dagen die voor je liggen. Je tas staat al gepakt, samen heb je voorpret gehad, je hebt ernaar uit gekeken, je hebt plannen gemaakt. Het strand, de openhaard, de zee, de boeken die je gaat lezen, de uren die je gaat slapen. De sneltrein die het leven soms is, komt even noodgedwongen tot stilstand als je niets anders om je heen hebt dan een boek, de zee en de stilte. Heerlijk. Je hebt eindelijk de noodrem gevonden. Vol hoop rijd je thuis weg, reikhalzend uitkijkend naar de dagen die voor je liggen. Vakantie is even een rustpunt, het oog van de storm.

In Frankrijk hielden we ons bezig met de essentiële dingen des levens. Onze eerste levensbehoeften kregen volop aandacht: lopen langs het strand, de mooiste schelpen zoeken en lekker eten. ’s Ochtends werden we wakker en het eerste dat we deden was naar buiten kijken om te zien wat voor weer het was en hoe onrustig de zee zou zijn. De afgelopen dagen reden partner in crime en ik bijna 2000 kilometer. We zagen zon, zee en storm. Maakten we vrienden met een hond en met Franse mannen op de snelweg. De hond die met ons mee naar huis liep en vervolgens uren voor de deur zat te wachten tot hij naar binnen mocht. De Fransen hielden hun mobiele nummer op een blaadje omhoog in de hoop dat we hen zouden bellen. We besloten niet te bellen. Het waaide zo hard dat we bijna de autodeur niet open kregen en we van de duinen werden afgeblazen. We zagen witte strandhuisjes, krabbetjes, zeesterren. Ik kreeg een golf in m’n laarzen omdat ik per se die ene foto wilde maken. We ontwaarden de Eiffeltoren in de skyline van Parijs. We werden al na 400 kilometer geflitst. We aten mosselen, vis en een hele berg garnalen. We bakten brownies en dronken liters thee. We lazen boeken uit, stookten vuur en sliepen ’s middags op de bank bij de kachel. ’s Ochtends werden we wakker en liepen langs het strand naar de bakker. We keken uit naar de dagen die nog zouden komen. 

Gisterochtend lag ik nog in m’n Franse bed, zag ik de zee en hoorde ik de wind om het huis heen gieren. En plotseling ben ik weer thuis. M'n huis ruikt nog zilt van de schelpen die ik heb meegenomen, m'n kleren ruiken nog naar rook van het laatste vuur dat ik maakte. Een beetje ontregeld loop ik weer rond in m'n eigen huis.

We hebben geen dagen meer om naar uit te kijken, geen strand meer dat maagdelijk op ons ligt te wachten nadat het eb is geworden, geen hoopvolle verwachtingen over wat Frankrijk ons zal brengen. Het aanpassen aan het Nederlandse leven valt me weer zwaar.   

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment