Noortje weblOgg

Ik weet al wat ik voor Kerst vraag...

Ik kan best wel kaartlezen en de route bepalen (de route in het westen van Toscane daar gelaten) maar qua richtingsgevoel ben ik minder goed bedeeld. Ik troost me met het idee dat ik vast niet de enige ben met dit probleem gelet op alle navigatieapparaten achter voorruiten. Als ik voor de twintigste keer bij vriendin L. op bezoek ga, krijg ik het weer voor elkaar te verdwalen in het dorp waar ze al jaren woont. Ook in Eindhoven beland ik soms in het verkeerde deel van een wijk en als ik de file van Tilburg naar Eindhoven probeer te ontwijken, ben ik steevast een uur langer onderweg. Maar uiteindelijk kom ik altijd wel waar ik wil zijn.

Zaterdagavond: Partner in crime en ik zijn op weg naar het afscheidsfeestje van vriendin S. in Breda. Het is niet de eerste keer dat we naar haar toe ga, een paar weken geleden zijn we er ook al geweest. En ondanks het feit dat er een navigatiemevrouw in de auto van partner in crime zat, reden we toen finaal fout. Een groot deel van Breda doorkruisten we voordat we het huis van S. bereikten. Maar dat lag natuurlijk aan het feit dat de navigatiemevrouw Duits sprak en wij dat niet zo goed begrepen. Jetzt geht’s los.

Dit weekend ondernamen we dus poging twee. We besloten geen routemevrouw mee te nemen en af te gaan op de routebeschrijving van vriendin S. Die woonde immers in Breda en moest wel weten hoe we het beste konden rijden. In drie kwartier moesten we er wel kunnen komen, vonden we. Bovendien hadden partner in crime en ik in Parijs al bewezen heel goed op ons gevoel te kunnen rijden en dwars door Parijs files te kunnen omzeilen dus dat moest een baas ritje worden.

Maar eigenlijk ging het al mis bij de afslag op de snelweg. De routebeschrijving zei: ‘dan zie je aan je linkerhand de Ikea’. Ikea? ‘Ik zie helemaal geen Ikea’ zei partner in crime. En ik zag ook geen blauwe blokkendoos met gele letters. Toch namen we de afslag. Toen hadden we eigenlijk beter moeten weten en om moeten keren, maar we reden stug door in de hoop iets bekends tegen te komen. Maar dat gebeurde natuurlijk niet. Op onze vrouwelijke intuïtie reden we naar het centrum maar toen we na een tijdje weer borden zagen opdoemen met ‘snelweg Middelburg’, beseften we dat we echt niet goed gingen. Gelukkig had ik een stratenboek in de auto liggen en ondanks dat we onszelf daarmee hopeloos ouderwets vonden, besloten we het toch maar te gebruiken.

We konden Breda niet direct in het boek vinden, en vervolgens begreep ik niet zo goed wat ze nou bedoelden met kaart 29 G2/8 D maar uiteindelijk kwamen we erachter dat we ons aan de andere kant van de stad bevonden. Partner in crime dokterde uit hoe we het snelste weer terug konden komen en vrolijk trapte ik het gaspedaal weer in. Maar telkens als we de juiste straat hadden gevonden, waren er rare bochten in de weg die ons van het rechte pad af hielden, liep de straat dood, misten we toch weer een zijstraat of bleken de straatnaambordjes verdwenen. Na een kwartier waren we nog niet veel verder opgeschoten maar hadden we inmiddels wel de andere helft van Breda ook gezien, drie keer gekeerd en hadden we besloten dat wonen in Breda geen pretje moest zijn. Na nog vier keer stoppen, zoeken en keren, bereikten we na anderhalf uur rijden ons feestje.

Reuze retro, zo’n stratenboek, maar ik wil voor Kerst toch graag die TomTom.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment