Noortje weblOgg

In het vliegtuig naar Italië zat ik een tijdschrift te lezen. Ik probeerde m'n aandacht af te leiden van de ronkende motoren en de gedachte dat ik op een kilometer of zeven boven de Alpen zat en het buiten min vijftig was. Ik was bezig in een typisch vrouwenblad. De ELLE, Viva, Linda of Cosmo, ik weet het niet meer. Het artikel dat ik las ging over sterke vrouwen en over innerlijke kracht. Ik zei het al: ik las een vrouwenblad.

Ik zat het artikel te overdenken en vroeg me af: wie is eigenlijk het sterke geslacht? Er wordt gemakshalve altijd vanuit gegaan dat mannen dat zijn, maar die veronderstelling is volgens mij nergens op gebaseerd. Natuurlijk, ze zijn vaak sterker, werken vaker fulltime, kunnen staand plassen, voeren vaak het hoogste woord en zijn minder snel moe. Maar dat is alleen maar buitenkant. Als het er echt op aankomt, kan je volgens mij toch beter een vrouw aan je zijde hebben. Wij zìjn er en rennen we niet weg bij cruciale gebeurtenissen. Op essentiële momenten kiezen we ervoor te blijven in plaats van te vluchten, de vijand recht in de ogen te kijken, te vechten, ons vast te bijten als een pitbull en niet meer los te laten. Bij het andere geslacht laat die standvastigheid toch vaak wat te wensen over. Potentiële prinsen op witte paarden donderen heel hard naar beneden. Mannen houden de deur niet meer voor je open, hebben het empatisch vermogen van een pinda, strijken en koken kunnen ze ook al niet en als ze ziek zijn, doen ze je geloven dat ze per direct moeten worden opgenomen in het ziekenhuis. Nee, dan wij vrouwen. Wij baren, lopen maanden rond met een gebroken voet, kunnen vijf dingen tegelijk, rijden uiteindelijk beter auto, verbinden koelbloedig de meest ernstig bloedende wonden en voeren slechts zinnige conversaties over de belangrijke dingen des levens. 

Overigens dacht ik net dìe mannelijke exemplaren in mijn omgeving te hebben verzameld die anders zijn dan het gemiddelde. En in z'n algemeenheid klopt dat ook wel, maar soms zit er een rotte appel tussen. En de kunst om die rotte appel direct te herkennen, ben ik nog niet helemaal meester. Soms maak ik een vergissing. En ik kan me ontzettend vergissen. Soms denk je mensen te kennen en blijken ze bij nader inzien toch totaal anders te zijn dan je had gedacht. Opeens blijk je een wolf in schaapskleren voor je te hebben. Sommige mannelijke exemplaren zijn de duivels filiaalchef op aarde.  

Naschrift: ik vrees dat ik m'n theorie moet herzien. Ik krijg net van een favoriete collega een cdtje in m'n handen gedrukt omdat ik vandaag m'n allerallerlaatste les heb gegeven. Hebben ze het dan toch begrepen? 

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment