Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor blijft zeventien |
| zondag 06 januari 2008 15:09 | |||
|
Ik zit te praten met een vriend die al bijna een half leven meegaat. Ineens zie ik het: hij is veranderd. Was hij gisteren nog de jongen die op zijn fiets de stad doorkruiste, nu denkt hij na over zijn volgende leaseauto en het kopen van een huis. Hij is ouder geworden, serieuzer. Z'n ogen staan anders, ook hij krijgt lachrimpeltjes. Gelukkig ben ik niet de enige. Z'n lichaam is veranderd. Het is niet meer de jonge jongen die ik van vroeger zo goed ken. Of eigenlijk ook weer wel, maar toch heel anders. Hij is vertrouwd en maar eigenlijk ook niet meer. Ik zie ons nog samen de wereld veroveren, nieuwe dingen ontdekken, een richting bepalen, zoveel jaar geleden. En nu zit hij opeens hier aan de keukentafel, te praten over de afgelopen tijd. Hetzelfde als de jongen van zoveel jaar geleden en toch ook weer niet.
Vriendinnen van de middelbare school met wie ik zat te giebelen in de klas, briefjes te schrijven, te kliederen met de tompoezen uit de kantine tijdens wiskunde. Ze zijn samen gaan wonen, getrouwd en hebben kinderen gekregen. Het lijkt nog maar zo ontzettend kort geleden dat ik op schoolkamp ging, m'n eindexamen deed of m'n eerste zoen kreeg. Zo kort geleden dat ik ging studeren, op kamers ging en m'n rijbewijs haalde. En toch is dat al meer dan tien jaar terug en de tijd tikt ongenadig hard verder.
Toen mijn moeder zo oud was als ik nu, was ik net geboren. Net twee maanden oud. Ik kan me zo'n leven nu niet voorstellen. Toen ik twintig was, dacht ik dat ik tien jaar later helemaal gesetteled zou zijn. Dat ik zou weten waar het leven heen zou gaan. En nu het eenmaal zover is, blijkt het leven helemaal niet zo vast omkaderd te zijn als waar ik op hoopte. Iets meer duidelijkheid zou fijn zijn. Waar ben ik over weer tien jaar? Dan ben ik bijna veertig en echt helemaal volwassen. Iemand van veertig, dat is iemand wiens leven voor een groot deel al is bepaald en geleefd. Zijn al m'n vriendinnen er dan nog? Zijn er kinderen? Ben ik nog vaak in Italië geweest? Hoe is het dan met m'n ouders en m'n broer? Hoe ziet het leven er dan uit?
De bank die ik nu heb is tegen die tijd oud en ingezakt, m'n kleren zijn vervangen, rafelig en oud. Die laarzen die nu zo fijn zitten, zijn dan allang versleten en hebben plaats moeten maken voor nieuwe paren. De boeken die ik nu lees, staan dan stoffig op een plank. Waarschijnlijk kijk ik nog steeds naar het oude tv-tje waar ik nu al meer dan tien jaar naar kijk. Waarschijnlijk kook in nog steeds in de pannen die ik van m'n oma kreeg. Ik woon hier niet meer, heb ontelbare telefoongesprekken met vriendinnen gevoerd, duizenden sms-jes verstuurd, tienduizenden kilometers afgelegd en ik heb nog honderden keren m'n neus gestoten.
Wellicht ben ik wijzer geworden. Of misschien blijf ik wel altijd dat meisje van zeventien. Trackback(0)
Comments (1)
 Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
The greater danger for most of us lies not in setting our aim too high and falling short; but in setting our aim too low, and achieving our mark. Michelangelo |
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
x
;-)