Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor komt er niet in |
| dinsdag 12 februari 2008 14:42 | |||
|
Zaterdagavond. Ik heb een meidenfeestje gehad bij één van m'n oudste vriendinnetjes. Het is gezellig, alle onderwerpen vliegen over tafel. Volgens mij zijn vrouwen erger dan mannen, werkelijk álles wordt besproken. Om twaalf uur is het tijd om naar huis te gaan. Dat is het voordeel van meidenfeestjes, je komt niet bekaf en zwaar beschonken weer thuis.
Als ik voor mijn voordeur sta, steek ik m'n sleutel in het slot. Het gaat wat stroef maar met een beetje geweld kom ik een heel eind. Als ik vervolgens de sleutel probeer om te draaien, gebeurt er niets. Nog een keer proberen. Weer geen succes. Ik vraag me af of ik eigenlijk toch dronken ben en de verkeerde sleutel heb gepakt. Nog een keer kijken. Nee, het is echt de goede sleutel, die blauwe. Nog een keer proberen dan. En voor de zekerheid ook maar alle andere 11 sleutels aan mijn sleutelbos. Inmiddels is het half één. Ik besluit dat je op dit moment maar één persoon kan bellen om je te helpen: je vader. Als ik mijn ouders bel, gaat de telefoon zeven keer over. Dan krijg ik de voicemail. Shit! Nog een keer proberen levert weer de geruststellende stem van m'n vader op: dit is de voicemail van.... Ik loop naar de achterkant van het huis en kijk wat m'n opties zijn om over de schutting te klimmen. Gelet op mijn klungelige aard besluit ik het niet te proberen. Bovendien kan je mijn achterdeur niet vanaf de buitenkant open maken. In mijn eigen tuin klimmen levert dus niet zoveel op. Heel fijn, zo'n inbrekersproof huis. Maar als ik nou bij de gezamenlijke achteringang van het gebouw kon komen...
Ik besluit dan toch maar bij mijn bovenburen aan te bellen. En als die niet reageren bij alle andere appartementen. Dit alles zonder resultaat. Ik begin me al voor te bereiden op een nacht in de openlucht. Misschien kan ik toch m'n tuinhuisje forceren en daar slapen? Of zal ik een hotel nemen? Of kan ik misschien bij een vriend of vriendin slapen? Wie is er op dit uur nog wakker of wie is er vanavond in de stad? Welke man kan met wat spierkracht wel die sleutel omdraaien? L. lijkt mij de beste optie. Hij is tegenwoordig een stapper en ligt volgens mij dan zelden voor vijf uur in z'n bed. Ik bel hem. Gelukkig neemt hij op. Helaas ligt hij ziek thuis in plaats van dat hij over Stratums Eind zwerft. Hij kan dus weing doen met zijn koortsige hoofd. Wel vraagt hij zich af waarom ik niet via de gezamenlijke deur aan de achterkant naar binnen probeer te gaan. Dat had ik ook al bedacht, maar ik kreeg de deur van de carport niet open met diezelfde blauwe sleutel. Vergeetachtig als ik ben, bedenk ik pas na een half uur dat de carport open gaat met een afstandsbediening. En dat die in de auto ligt. En dat ik toevallig wel m'n autosleutels bij me heb.
En toen was het één uur, maakte ik de carport open en ging ik via de achteringang naar binnen. Het klusje bleek in een minuut gepiept te zijn. Waarom heb je hier altijd een man voor nodig?
Bookmark
Email this
Hits: 816 Trackback(0)
Comments (3)
![]() Write comment
|

Quotes enzo
| Παντα ρει και ουδεν μενει |
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
