Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor è ingenua |
| dinsdag 15 april 2008 17:14 | |||
|
Ik denk dat ik gewoon wat naïef ben of misschien ga ik gewoon altijd uit van het beste in de mens of wellicht ben ik te beleefd opgevoed. Op zich niks mis mee, maar ik begin er meer en meer last van te krijgen. En dan heb ik het nu vooral over de keuze van mijn gesprekspartners in het buitenland. Iedere keer als er de afgelopen dagen iemand een gesprekje met me aanknoopte, dacht ik in al mijn onschuld: 'Oh leuk, even Italiaans praten'. En iedere keer bleek mijn gesprekspartner irritant te zijn en raakte ik hem niet meer kwijt. Wat is er mis met de mannen in Italië? Waarom kwam ik alleen rare exemplaren tegen op mijn zwerftochten door de stad? Op nagenoeg elke plek waar ik even ging zitten om uit te rusten of een broodje te eten, had ik binnen no-time iemand naast me zitten. Iemand die blijkbaar niet zag dat ik me prima vermaakte zo alleen en meer dan genoeg aan mezelf had. Iemand waarvan ik eerst dacht: 'leuk, even babbelen', maar me binnen een paar minuten af begon te vragen hoe ik zo snel mogelijk weer van hem af kon komen. Het waren types die me verzekerde dat het 'no problem' was als ik hun appartement wilde zien dat toevallig net om de hoek lag en het was ook 'no problem' als ik mee wilde rijden op een scooter omdat ik pijn aan m'n voeten had. Het was 'no problem' om voor mij een biertje te kopen omdat hij wel € 1.500,- per maand verdiende en het was 'no problem' me letterlijk de inhoud van zijn portemonnee te laten zien. Na een paar dagen kreeg ik zin om tegen deze meneren schreeuwen. Zin om te vragen; 'What is wrong with you people?!' Laat me toch met rust!! Ik wilde gewoon een beetje voor me uit staren en niet horen dat m'n ogen zo blauw zijn als Miami Beach of telkens m'n hand te moeten wegtrekken omdat iemand hem probeert te kussen of niet moeten blijven uitleggen dat het feit dat we alle twee 29 jaar oud zijn, niet betekent dat we ontzettend goed bij elkaar passen en samen een lang en gelukkig leven tegemoet gaan. Waarschijnlijk trek ik dit soort figuren aan. Er hoeft maar een idioot door de stad te lopen of ik tref hem en raak hem vervolgens niet meer kwijt. Wellicht stond er 'spreek me aan' op m'n voorhoofd of zag ik er heel eenzaam uit? Het grote nadeel van deze ontmoetingen was dat ik van pure ellende besloot dan maar m'n creditcard te gaan martelen zodat ik tenminste rustig in een winkel rond kon kijken en daar alleen beroepshalve aangesproken zou worden. Het werkte. En in dat martelen bleek ik ontzettend goed te zijn. Ik snap nu overigens wel waarom de Italiaanse vrouwen chagrijnig verscholen zitten achter inmense zonnebrillen en vriendin E. pepperspray in haar handtas heeft zitten. Trackback(0)
Comments (3)
  written by Partner in crime, april 17, 2008
Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha
written by godelieve, april 17, 2008
het is toch nooit goed, krijg je geen aandacht, dan vind je dat maar niks, krijg je wel aandacht, is het van de verkeerde perso(o)n(en). misschien moet je zelf maar de mensen uitkiezen die je aandacht wil geven (en wie weet wat zij van jou denken?!)
alles in het leven heeft een doel 
Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
It's not the destination, it's the glory of the ride.
|
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
Zulk soort figuren kwam ik vroeger ook in NL wel tegen hoor.
Gelukkig wordt dat minder als je ouder wordt