Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor vindt het weer lastig |
| vrijdag 18 april 2008 21:28 | |||
|
Vliegen van en naar Italië heeft me altijd verbaasd. In minder dan twee uur sta je in een totaal andere wereld. Hang je op het ene moment nog lekker aan de bar met je espresso, hoor je om je heen het gerinkel van kopjes, het gesis van de espressomachine en het harde Italiaanse gepraat, een volgend ogenblik zit je boven de alpen en kijk je naar beneden naar het surrealistische landschap van zee, wolken, bergen met sneeuw en zon. Binnen 100 minuten sta je weer in Nederland met z'n slappe bocht, aangeharkte voortuintjes, verplichtingen en andere zaken die onlosmakelijk met het Nederlandse leven verbonden zijn. Waarom is het altijd zo lastig om weer thuis te komen? Ik moest weer wennen aan het niet meer naast iemand slapen, aan het weer alleen thuis zijn. Enorm wennen aan niet meer met iemand de dag te kunnen bespreken. Aan het feit dat niemand het uitmaakt waar je bent en wat je doet. Dat niemand aan je vraagt: wat heb je vandaag gedaan en had je een leuke dag? Ik miste de kwetterende vogels in de ochtend. Het niet meer tot diep in de nacht liggen lachen in bed. Wennen aan het ritme van de dagen hier. Aan het niet meer aangesproken worden op straat. Aan het feit dat niet iedereen tijdens een regenbui toch met z'n zonnebril op blijft lopen. Wennen aan niet meer alle tijd van de wereld hebben. Wennen aan ander licht. Weer wennen aan mijn Eindhovense leven. Wat is er toch met dat Eindhovense leven dat ik daar weer aan moet wennen? Weer thuis verviel ik bijna direct in het moordende tempo van mijn Eindhovense bestaan. Nog geen uur na aankomst ervaarde ik alweer de stress en de druk van de dingen die gedaan moesten worden. Maakte ik me 's ochtends vroeg bij m'n espresso nog niet druk om het feit dat ik de trein naar het vliegveld miste en de volgende trein voor m'n neus wegreed en ik daardoor ernstig te laat dreigde te komen, thuis begon ik me direct te ergeren aan het verkeer dat niet opschoot en het me een paar minuten extra kostte om de stad door te komen. Ik ergerde me aan de dames bij de supermarkt, aan het weer , de vijftig mailtjes die beantwoord moesten worden en vooral aan mezelf. Waarom kon ik het gevoel van die ochtend niet vasthouden? Vol met goede voornemens was ik een paar uur eerder in het vliegtuig gestapt met het idee: thuis ga ik het anders doen. Minder stress, meer ruimte voor dingen die er echt toe doen. Minder afspraken, meer spontaan. Maar aan dit goede voornemen vasthouden lukt altijd maar heel even. Wat was er met mijn grootse ideeën gebeurd? Weggevaagd bij het rondhollen van afspraak naar afspraak? Vergeten omdat mijn hoofd vol gestampt werd met kennis over het burgerlijk procesrecht? Gelukkig ga ik al over 7 nachtjes slapen voor een paar daagjes naar Freiburg. Acclimatiseren is dus eigenlijk niet nodig... Trackback(0)
Comments (1)
 Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
It is my great regret that we live in an age that is proud of machines that think and suspicious of people who try to.
|
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
Ga een tijd in Italie wonen, hoeft niet definitief, je bent zo weer terug als het moet