Noortje weblOgg

Een aantal opera's had ik al ooit gezien maar van een operette was het nog nooit gekomen. Ik besloot dat ik dat ook maar eens moest proberen. Mijn vader waarschuwde me nog het vooral niet te doen. 'Een vreselijk genre' noemde hij het. Maar vriendin K. en ik waren eigenwijs en hadden al aan het begin van het theaterseizoen kaartjes gekocht voor een voorstelling. Voor vanavond stond 'Die Fledermaus' op de planning. We hadden er zin in. We hadden beter moeten weten.

Volgens mij konden niet veel mensen het genre waarderen en hadden ze niet de moeite genomen naar de schouwburg te komen. Of wellicht waren ze nog aan het bijkomen van het kampioensfeestje van PSV van de dag ervoor. De zaal was nog niet voor de helft gevuld met grijze hoofdjes en de achterste rij hadden we voor onszelf.

 De Eindhovense Schouwburg omschreef de voorstelling op haar site als "één van de beroemdste komische opera's aller tijden. Een zedenschets, waarbij de dubbele moraal van de Weners op een stekelige, maar vermakelijke manier te kijk wordt gezet. Johann Strauss jr. (1825-1899) werd het symbool van de Weense charme. De walsen en czardes, de aria's en duetten, de prachtige melodieën en meeslepende dansritmes zorgen voor een feest van herkenning."  Nou, een feest was het, maar niet van herkenning.

Op Wikipedia (blijkbaar tegenwoordig dé bron maar in mijn ogen gewoon een verzameling van alles wat er op internet te vinden is) is een operette (letterlijk 'kleine opera') 'een vorm van muziektheater die erg lijkt op opera, alhoewel de onderwerpen vaak minder serieus zijn.' Andere sites omschrijven het als een komische variant van opera. Vriendin K. en ik konden dat minder serieuze en komische helaas niet ontdekken. De verhaallijn en de afloop waren al na twee minuten duidelijk maar een kniesoor die daarop let en we wilden niet vervelend zijn. Het begin was heel aardig en de zang best oké al was het decor oubollig en niet alle stemmen even mooi. Maar al snel kelderde het niveau en begon het stuk ons ontzettend te vervelen. De grappen werden melig, het spel amateuristisch, er werden flauwe woordspelingen gemaakt en dat alles in het Duits. Dat werd ons teveel. 'Denk je dat ik mijn trein nog kan halen?' fluisterde vriendin K. Op het podium tussen het bordkartonnen decor werd ondertussen de polonaise ingezet. De grijze hoofdjes vonden het hilarisch en er werd gillend gelachen. Ik moest het hardst lachen om vriendin K. die gebarend commentaar gaf op dat wat op het toneel gebeurde. Ondertussen overwogen vriendin K. en ik of we tot het einde zouden blijven en of het gepast was eerder weg te gaan.

We hebben het serieus geprobeerd maar een half uur voor het einde trokken we het echt niet meer en zijn we de zaal uit geslopen. Had ik maar beter naar m'n vader geluisterd.

TrackBack URI for this entry

Comments (1)

...
written by ..., april 23, 2008

maar goed dat Jochem er aan komt dan....

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment