Noortje weblOgg

Ik ben opweg met m'n ouders naar Freiburg. Nadat ik net op de Duitse Autobahn de 200 heb aangetikt, lig ik nu slap op de achterbank in een poging mijn gebrek aan slaap van de afgelopen nacht in te halen. Voorin zitten m'n ouders. M'n moeder aan het stuur, m'n vader als navigator ernaast. Samen op onbekend terrein rijden is nooit een van hun sterke punten geweest.

Als ik wakker word uit een hazenslaapje, blijken we de snelweg verlaten te hebben en ons op een Franse b-weg te bevinden ondanks het feit dat we nog zeker een paar honderd kilometer te gaan hebben en Freiburg toch echt in Duitsland ligt. Hoe we hier zijn beland, blijft ook bij navraag onduidelijk. Er wordt het uiterste van m'n ouders gevraagd om ons terug te leiden naar de snelweg. 'Ik denk dat we zo rechts moeten', murmelt m'n vader tegen het raampje rechts van hem. 'Wat?', vraagt m'n moeder, 'blijven we de weg volgen?'. 'Neehee, rechts', zegt m'n vader. 'Hier?' 'Ja, hier'. 'En nu links?' 'Eh ja', zegt m'n vader, 'achter die Audi aan'. 'Audi?' vraagt m'n moeder, 'Welke auto is dat?', om vervolgens rechts aan te houden. Na wat Franse dorpjes doorkruist te hebben, bevinden we ons weer op de snelweg en kunnen we onze tocht vervolgen. Voor een volgende keer opteer ik voor een auto met TomTom of misschien is een chauffeur nog beter zodat mijn vader zich ook niet meer hoeft te ergeren aan mijn hellingtrekken of zich zorgen hoeft te maken over mijn gemiddelde snelheid.

Op de plaats van bestemming aangekomen, blijkt het gezoek de moeite waard te zijn geweest. De zon schijnt, het gezelschap is goed, het 'riddermaal' dat ons wacht en de cocktails daarna ook. Het kasteeltje waar we verblijven ligt in een Anton Piek-achtige omgeving. Mijn kamer blijkt gereserveerd te zijn voor 'Noortje and Partner'. Had ik nu toch maar mijn imaginaire vriend meegenomen. Van mijn Engels wordt het uiterste gevergd met een gezelschap van Duitsers, Denen, Fransen, Hollanders, Belgen, Indiërs en Engelsen. Naarmate de avond vordert, gaat het me overigens steeds beter af. Maar mogelijk dat dat vooral aan de cocktails heeft gelegen. De nacht is wat kort maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door een champagne ontbijt onder een blauwe hemel met uitzicht op een popperig dal. Het is net alsof we in het Diorama van de Efteling beland zijn: er loopt een beekje door een perfect aangeharkt parkje, de huizen met vakwerk lijken net geverfd te zijn, er komt een rookpluim uit een schoorsteen, het gras in onnatuurlijk groen en in de verte rijdt een trein.

Helaas duurt de trip maar twee dagen en dat is na twee keer knipperen met je ogen al voorbij. Op de terugweg gaat de navigatie aanmerkelijk beter. Ik lig achterin te slapen bij het geluid van de tikkende breipennen van m'n moeder. Ook thuiskomen blijkt deze keer lang zo erg niet. Ligt dat aan het feit dat twee dagen echt te kort is om je goed en wel te realiseren dat je van huis bent of aan het feit dat er rozen op me staan te wachten bij thuiskomst? Of ligt het eraan dat vriendin L. en ik volgend weekend Den Haag onveilig gaan maken?

Best te overzien dus weer, die 5 nachtjes thuis zijn.

TrackBack URI for this entry

Comments (2)

...
written by hans, april 28, 2008

Het aardige is natuurlijk dat toen Noor weer achter het stuur zat ze met vaste hand en grote snelheid aan het eind van de tocht steevast de verkeerde weg insloeg, dan zenuwachtig en rood de auto meters achteruit liet rollen, en opnieuw op zoek ging nar een route die ons verder zou voeren van ons einddoel. Overigens was de route met Franse B-weggetjes de door de routeplanner en door ons gekozene.

• 
• +0
• 
• 

...
written by Pokerface, april 29, 2008

Misschien minder last van thuiskomen omdat the family mee was?
Den Haag vinden we zonder TomTom, de breipennen blijven thuis, de voetjes gaan in het zand (want het wordt gewoon mooi weer): Den Haag, here we come!

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment