Noortje weblOgg

Volgens mij hebben de meeste mensen toch een soort van 'kan niet met, kan niet zonder' verhouding met hun ouders. Zodra je het huis uit bent, wordt het een opgave meer dan 24 uur samen te zijn. Vaak daarvoor trouwens ook al, daarom ga je meestal het huis uit. Maar ze langer dan een paar dagen niet spreken, is ook ondenkbaar.

Maar waar ligt die tweeslachtige verhouding aan? Waarom kan je je aan niemand intenser ergeren dan aan je ouders en is er aan de andere kant ook niemand met wie je je onlosmakelijker verbonden voelt? Aan de ene kant blijf je je opwinden over het feit dat ze niet samen kunnen navigeren, de eeuwige opmerkingen van je moeder, de verstrooidheid van je vader. Het feit dat je moeder ongeduldig is, je vader doof. Dat ze zelden de telefoon direct opnemen, niet weten hoe T9 werkt, ze nieuwsgierig zijn en bezorgd. En aan de andere kant brengen ze je in het holst van de nacht naar het vliegveld, leggen ze asperges in je ijskast, doen ze boodschappen bij grote drukte, zijn ze bezorgd en ga zo maar door. Die ergernissen komen volgens mij voort uit het besef dat je meer op ze lijkt dan je wilt toegeven. Dat je net zo chaotisch, net zo opvliegend, net zo ongeduldig bent als zij. En dat terwijl je vroeger tegen vriendinnetjes verzuchtte; 'Ik word echt nooit, nooit zoals zij!' 

De laatste tijd begin ik me ook steeds meer zorgen om ze te maken. Gaat het wel goed met ze? Zijn ze gezond? Werken ze niet te hard? De afgelopen weken waren ze op vakantie en dan wil ik toch graag - als het even kan dagelijks - horen dat het goed met ze gaat. Dat ze nog leven, het naar hun zin hebben, hun vliegtuig niet is neergestort, ze niet van de weg af zijn geraakt en dat ze hun portemonnee nog in hun bezit hebben.

Dat laatste is overigens niet geheel onterecht. Een aantal jaren geleden stopten mijn ouders in al hun naïviteit op een Spaanse snelweg nadat een auto vol jongens had gebaard dat er iets mis was met hun auto. Zelfs ik, toen nog niet in het bezit van een auto, wist toen al dat je op Spaanse wegen nooit moet stoppen op instructie van een stel jonge jongens wegens overval-gevaar. Dat gebeurde mijn ouders dus. Paspoorten, geld, pasjes, alles was weg. En afgelopen week gebeurde het bijna weer. En dat terwijl ze in het land waren dat in mijn ogen bijna de hemel op aarde is en waar eigenlijk geen kwaad woord over mag worden gesproken. In Italië werden de oudjes in een smal straatje gedwongen tot stoppen door een meneer op een scooter en rukte een andere onverlaat het autoportier open om vervolgens mijn moeder flink op haar hoofd te slaan. Mijn assertieve moeder was daar natuurlijk niet van gediend en sloeg terug. Vervolgens probeerde deze meneer haar handtas mee te nemen. Door schade en schande wijs geworden had mijn moeder voorzorgsmaatregelen getroffen: ze had haar tasje aan de veiligheidsgordel vastgemaakt en het lukte de overvaller niet het tasje mee te nemen. Overvaller 2 schoot te hulp en dook ook in de auto om ook aan het tasje te gaan rukken. Ook tevergeefs. Hun enige buit was de tas waar de lunch en een reisgids in zat en, naar ik hoop, een paar flinke blauwe plekken.

Stralend zaten mijn ouders dit verhaal na hun terugkomst aan de tuintafel te vertellen. 'Spannend hè? Maar we waren wèl onze lunch kwijt!!'

Maar dit is dus wel mooi de laatste keer dat ze alleen op vakantie zijn geweest!!

TrackBack URI for this entry

Comments (4)

...
written by Tat, mei 28, 2008

LOL wat een hilarisch verhaal

Koester ze maar hoor, die oudjes van je. Als ze er niet meer zijn (ik spreek uit ervaring) is dat dubbel balen. Je mist ze erg maar kunt ze ook niet meer afzeiken

• 
• +0
• 
• 

...
written by ..., mei 28, 2008

ik zou geen klappen van je ma willen hebben , denk dat die heel hard aan komen.....
maar wel blij dat op lunch na goed is afgelopen.
en Italie is dus gewoon rot land , dat blijkt wel weer



xxx

• 
• +0
• 
• 

...
written by hypnos, mei 29, 2008

Jij wilt gewoon een mooi excuus om nog vaker op vakantie in Italie te komen, al is het met seniele oudjes die ook nog zo eigenwijs zijn dat ze zich door een paar snotjongens hun plezier niet laten vergallen!En dat onder een mooie, bezorgde hulpvaardige vlag.Komt niks vanin!Ik sla lustig met mijn handtasje in het rond,komt die sportschool toch nog van pas.

• 
• +0
• 
• 

...
written by Bezorgde vader, mei 29, 2008

Sei comica, sai. E anche maleducata zou ik er nog aan willen toevoegen ware het niet dat ik in mijn dementia praecox even vergat dat ik je opvoeder ben.

Hoezo niet samen kunnen navigeren en eigelijk gechaperonneerd moeten worden: we hebben de meest bochtige en smalle bergweggetjes afgecrosst en zijn door Italiaans steegjes gereden die nauwelijks breder dan onze auto waren en dat alles om trefzeker de door ons uitgekozen bestemming te kunnen bereiken - ze vinden was geen punt. Trouwens: ik herinner me iemand die tijdens haar laatse Italiaans vakantie hopeloos verdwaalde en pas na lang zoeken (navigeren?) weerop een veilige plek belandde.

En glunderend vertellen over een mislukte poging tot overval die onze belagers in elk geval koppijn en een wel erg magere buit bezorgde zou je juist gerust moeten stellen: de oudjes zijn nog nog erg zeker van hun zaak. Bovendien, als dit al een indicatie zou zijn dat we eigenlijk niet alleen kunnen blijven, is dan een wel degelijk gelukt leeghalen van een pand niet een zekere aanwijzing dat alleen wonen toch nog een brug te ver is?

Je bezorgde vader.

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment