Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Ongeschreven regels van het koffiedrinken |
| vrijdag 21 november 2008 20:50 | |||
|
Aangezien ik het zelf niet zo treffend kan zeggen, leen ik de woorden Eric Arends uit de Volkskrant (met dank aan vriendin L.)
Zoals de Fransen hun karakter tonen met hun stokbrood, zo geven de Italianen zich bloot met hun koffie. Illy, Lavazza, Segafredo, Molinair, Danesi, Palombini, Kimbo: alleen al het ontiegelijke aantal merken die moeiteloos naast elkaar kunnen bestaan, geeft aan dat koffie in Italië geen product is om lacherig over te doen. Ik heb zelf over koffie niet altijd even uitgesproken opvattingen gehad. De megamok filterkoffie van Douwe Egberts voldeed prima bij pa en ma thuis, zowel 's ochtends bij de bruine boterham als 's avonds na de andijviestamppot en de dubbelvla. Die onverschillige houding veranderde radicaal toen ik eind jaren tachtig - in de hoop snel Italiaans te leren - drie maande als ober-schoonmaker ging werken in een pension in Rimini. De dagen waren er lang, van 7 uur 's ochtends tot 9 uur 's avonds, en er waren momenten dat ik mezelf het geld wenste voor een fatsoenlijke taalcursus in plaats van te moeten kromliggen in een vakantieplaats waar ik behoorde door te zakken in beroemde openluchtdiscotheken als Bandiera Gialla. Maar ik heb er wel geleerd koffie te drinken. Vooral caffè corretto alla sambuca: een kop sterke espresso 'gecorrigeerd' met een flinke scheut anijslikeur. Maria en Stefania, twee schoonmaaksters in de leeftijd van mijn moeder, begonnen er er elke keer hun werkdag mee - en ik volgde dat gebruik gedwee. Wist ik veel dat Stefania eigenlijk een alcoholist was. Tegen het einde van mijn zomercontract nam ze me mee naar huis om haar zelfgemaakte grappa te laten proeven. Nog steeds denk ik soms pijnflarden te voelen van de helse fik die mijn maag die namiddag verwoestte. Dacht ik. Hier manifesteerde zich het verschil tussen een bar in de buurt van een station en een bar in een woonwijk. Die laatste bestaat veelal bij gratie van een zeer vaste groep klanten. De postbode, de kleuterleidster, de apotheker, de supermarktmedewerker: elke dag op hetzelfde tijdstip komen zij hun espresso, cappuccino of macchiato halen. Dus weet Daniela, die naast koffie dagelijks ook een gastvrije blik biedt in haar indrukwekkende decolleté, precies wat haar 'liefjes'en 'schatjes' drinken. De laatste stap - toetreden tot de vaste kring bezoekers - moet ik nog zetten in Caffè Smile. Maar ik ben een eind op weg. Daniela weet inmiddels wat ik 's ochtends drink. En gisteren zei ze, terwijl ze mijn cappuccino neerzette: 'Kijk eens hier, caro.' Ik geef toe, het is nog geen amore of tesoro, maar ik maakte door dat 'dierbare' toch alvast een vreugdesprongetje. Trackback(0)
Comments (2)
![]() Write comment
|

Quotes enzo
Geen risico, geen champagne. No guts, no glory. Qui non risica, non rosica, |
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website

en ik lust niet eens koffie... of koffie-klonen...