Noortje weblOgg

Vanmorgen heb ik een zeer kleine dosis radio-actief jodium gekregen. En dat heb ik geweten: ik word gemeden als de pest (letterlijk). Eerst even de rest van het verhaal.

Ik meldde me vanmorgen om 9.30 in het ziekenhuis. De bedoeling was dat ik even een capsule zou slikken met een kleine dosis jodium zodat ik morgen door de scanner kon. Resultaat: om 10.30 zat ik nog steeds te wachten. De capsule moest nog doorgemeten worden (om het stralingsniveau te bepalen) en blijkbaar hadden ze daar veel tijd voor nodig.

Uiteindelijk werd ik meegenomen en kreeg ik uit een reageerbuis (die in een loden koker de kamer werd binnengebracht) een capsule. Die moest ik doorslikken met wat water. Ik ben natuurlijk een geoefend pillenslikker door alle nierbekkenontstekingen, dus dat was geen enkel probleem. Daarna werd er met een teller langs m'n lichaam gegaan om te kijken of de capsule wel in m'n maag was beland. Je zag de teller richting maag inderdaad flink uitslaan, dus dat was allemaal in orde.

Het probleem kwam daarna: vrijdag waren ze vergeten een aantal bloedonderzoeken te doen. Ik moest dus nog even langs de bloedbank. Klein probleempje: ik straalde al radio-activiteit uit en moest dus uit de buurt van kleine kinderen blijven. En natuurlijk waren er kinderen op de bloedbank en was de rij enorm lang. Ik dacht er dus goed aan te doen bij de balie even te melden dat ik radio-actief was zodat ze me snel konden helpen en ik snel weer weg kon. Dat bleek een grote fout te zijn. Enorme vertraging en paniek was het gevolg. Want: een radio-actief persoon op de bloedbank was natuurlijk een enorm gezondheidsrisico en het was belachelijk dat ik daar zomaar langs kwam.

Er moest met de arts worden gebeld en overlegd. Dat duurde allemaal zo lang, dat ik uiteindelijk pas na een half uurtje werd geholpen. Tja, dan weet ik het ook niet meer. Probeer je behulpzaam te zijn, behandelen ze je alsof je een enorm veiligheidsrisico bent en je je eigenlijk in een loden pak moet verplaatsen.

Inmiddels zit ik gelukkig weer thuis onder normaal denkende mensen. Ik voel me een beetje raar, beetje licht in m'n hoofd en wat misselijk. Maar dat kan natuurlijk ook liggen aan de ontbrekende schildklier. Ik moet veel drinken, dus probeer nu een tweede pot thee weg te krijgen (misschien ben ik daar wel misselijk van!).

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment