Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor is voor de verandering weer eens in het ziekenhuis geweest |
| woensdag 04 maart 2009 13:55 | |||
|
Al tijden hebben ik jullie, mijn trouwe lezertjes, niet lastig gevallen met blogs over mijn ziekenhuis wel en wee en overige gezondheidsperikelen. Niets over witte jassen, prikken, vrolijk gekleurde pillen, hartkloppingen en knappe koppen. Daarom weer even een saai 'dit zijn de feiten' blog. Want feit is dat ik nog steeds niet overloop van de energie en van pure ellende alle Oscarwinnende films heb gezien. Vanaf de bank welteverstaan. Ik wil nog steeds het liefst terug in bed kruipen nadat ik 's ochtends heb ontbeten, ik slaap 's middags op de bank en voel me alsof ik mijn lichaamsgewicht in lood met me meedraag. Maar ik ben een bikkel dus mij hoor je niet. Maar toen de medicijnen die ik op de valreep van 2008 van m'n nieuwe dokter kreeg, ook niet bleken te werken, werd ik wat moedeloos. Want: wat nu? Nieuwe dokter E. vond het ook moeilijk en kon na het nodig denkwerk nog één onderzoek verzinnen en daarna wist hij het ook niet meer. Dat onderzoek onderging ik afgelopen maandag en werd een bloedbad. Oké, ik overdrijf een beetje. Het was behoorlijk bloederig. Want er moest bloed afgetapt worden en er moest weer een vloeistof terug in datzelfde gaatje in m'n arm. Maar dat gaf een hoop geknoei met bloed dat eigenlijk uit dat gaatje wilde. En omdat dokter E. per se zelf wilde prikken en hij dit volgens mij niet dagelijks doet, werd het een nogal bloederige bedoening waar veel depdoekjes, pleisters en kopjes thee om te kalmeren aan te pas kwamen. En omdat ik op dokters voorschrift nuchter in het ziekenhuis was verschenen, viel het allemaal niet heel erg lekker op m'n lege maag. Het resultaat van het onderzoek was, zoals verwacht, nul. Ik functioneer op papier dus goed. Dat is wel jammer want nu kan dokter E. niets meer verzinnen en word ik overgedragen aan het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Daar hebben ze wel vaker met van die futloze mensen te maken en hebben ze een speciaal traject voor ex-kankerpatiënten die moe zijn (twintig tot veertig procent schijnt er last van te hebben). Daar mag ik, als ik een ernstig genoeg geval ben, aan mee doen. Dokter E. zegt dat hij het allemaal voor me gaat regelen. Ik ontmoette maandag trouwens in het ziekenhuis een man die in dit traject had gezeten. Geweldig vond hij het. In Nijmegen gaan ze namelijk uit van wat je nog wel kan, in plaats dat wat je door je vermoeidheid niet meer kunt. Deze man was met zijn universitaire opleiding economie nu postbezorger voor twee uur per dag. Positieve vooruitzichten dus. Trackback(0)
Comments (6)
  written by Jap, maart 05, 2009
Getverderrie zeg! Weet dat er dichtbij 't Radboud een bank staat om ff uit te puffen. We hebben vast ook nog wel wat films liggen die je niet gezien hebt!
written by Hannah, maart 08, 2009
Tja wat kan ik zeggen, 't is bij mij nu bijna 3 jaar later en ondanks of dankzij van alles, is het nu nog steeds pet met de energie. Ik begin te vrezen dat het 'gronies' is.
Ik hoop voor jou dat ze toch wat vinden, want je bent natuurlijk nog vreselijk veel jonger  en moet nog van alles. Ik heb geluk dat ik thuiswerk, dus kan zo veel pauzeren als ik wil, maar ja daar heb jij weer nix an he. Sterkte er mee, en laat die Dokter E voortaan het bloedrige werk aan iemand anders over laten svp?
Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
Er zijn twee soorten mensen op de wereld: ik en de anderen. - Kamagurka |
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
Heel erg veel sterkte!