Noortje weblOgg

Ik sta iedere dag om 8 uur op en ga om 23 uur naar bed. Ik slaap niet uit - ook niet op zondag -,  ga niet meer naar feestjes en het is maanden geleden dat ik over Stratums Eind liep. Ik werk 3 in plaats van 5 uur per dag. Schilder 6 planken van m'n boekenkast achter elkaar terwijl ik er eigenlijk 23 onder handen wilde nemen. Ik mag geen huishoudelijk zwaar werk doen. Ik mag niet beginnen met m'n hardloopschema, mag 's middags niet slapen en niet eerder naar kantoor als ik vroeg wakker ben. Tot stipt 8 uur lig ik in bed naar het plafond te staren. Ik kijk naar de Tour maar mag niet in slaap vallen. Iets dat bijzonder lastig blijkt te zijn. Ik fiets twee keer per dag 23 minuten. Gisteren nog 22, morgen alweer 24. Het zijn eenzame ritjes, er mag niemand met me mee. In een illusie van groen fiets ik langs het kanaal, tussen DAF, het kamp en wat Eindhovense industrie. Iedere dag kom ik dezelfde vissers tegen. Iedere dag dezelfde jogger. Een Indisch ogende man die in een beige outfit voorbij komt. Flesje water in z'n hand en als het regent, houdt hij met zijn andere hand een paraplu boven z'n hoofd. Ik eet iedere dag groente en fruit, onderneem geen lange reizen en verbouw ondertussen met tempo 0 m'n huiskamer. Alles moet anders, ik had een project nodig deze zomer. M'n boekenkast moet geschuurd en geschilderd. M'n eettafel trouwens ook. M'n bank moet naar de andere kant van de kamer en m'n tv opnieuw aangesloten. Schilderijen moeten verhuizen, tv-meubels de deur uit. Het duurt me allemaal te lang. Ik had gisteren al klaar willen zijn met de laatste planken en zit nu al twee weken in m'n verfkleren in een uitgeklede huiskamer en krijg de verf niet meer van m'n handen en uit m'n haar.

Verder is het leven volgens een vast schema rete saai en best wel stom. Het is stom dat ik iedere dag maar een minuut langer mag fietsen. Dat ik niet een keer lekker uit mag slapen, dat ik allerlei opdrachten moet maken van de dokter, dat ik m'n dagen volgens een strak schema plan, dat ik net doe alsof ik niet moe ben en eigenlijk helemaal niet meer aan vermoeidheid mag denken, laat staan erover praten, dat ik niet vooruit kom met m'n klusproject en dat ik 's middags op de bank naar buiten zit te staren. En het stomste is nog wel dat ik nog steeds moe ben. Maar daar zouden we het niet meer over hebben.  

TrackBack URI for this entry

Comments (2)

...
written by P., juli 27, 2009

Schuren is dan is ook echt wel een piekbelasting hoor! Vanavond ook maar weer eens stipt op tijd naar bed dan... Knuf

• 
• +0
• 
• 

...
written by HaK, juli 27, 2009

tja... zoals je het nu zo opschrijft word ik daar ook moe van hoor. Nog even en ik val gewoon in slazzzzzzzzz

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment