Noortje weblOgg

Reisgenote E. kreeg gedurende de reis een heldenstatus. Niet alleen trotseerde ze obers die geen Engels spraken en daarom vooral hard Spaans tegen haar schreeuwden, ook redde ze ons tijdens onze laatste nacht in Spanje van een wisse verbrandingsdood nadat iemand in ons hostel in de keuken direct naast onze kamer (genaamd 'het hok') een pan op het vuur had laten staan. We werden wakker in een enorme stank nadat onze drie wekkers waren afgegaan (we wisten wel dat de wintertijd was ingegaan maar hadden geen van beiden een horloge bij ons en hadden geen idee of onze telefoons (de wekkers dus) automatisch zich zouden aanpassen aan de nieuwe tijd en ons vliegtuig naar Marokko mochten we niet missen). E. zette snel het vuur uit en het gevaar was geweken. Volgens de taxichauffeur was ze zeker 40 kamelen waard.

Toen we rond 6 uur 's ochtends het hostel uit slopen, struikelden we bijna over een slapende man die naar natte hond stonk en voor onze voordeur lag. We werden achtervolgd door een dronken Spanjaard maar kwamen ruim van te voren op het vliegveld aan.

De oversteek naar Marokko was geweldig. We vlogen over de Straat van Gibraltar en zagen vanuit de lucht hoe dicht Europa bij Afrika ligt. De zee-engte zou je met een beetje training over kunnen zwemmen. Op het vliegveld in Fèz werden we opgewacht door een man in een witte jas. Een dokter. We liepen door poortjes om onze temperatuur op te meten (die overigens in korte tijd enorm was opgelopen omdat het bij aankomst zeker 30 graden was). Gelukkig werden we gezond bevonden en mochten we, na een kritische blik van de arts en een heuse stempel in ons paspoort, het land binnen. Op naar het avontuur.

Onze reisgids adviseerde ons te verdwalen in de Medina van Fèz om zo het echte Marokko te leren kennen. En zo geschiedde. We verdwaalden hopeloos in de donkere straatjes van slechts een meter breed die werden bevolkt door ezels, karren, brommers, gesluierde vrouwen en ravottende kinderen. We vroegen tientallen keren de weg en vonden na uren ons hotel weer terug. Later lazen we dat we een kompas mee hadden moeten nemen.

Marokko is als het sprookje van duizend-en-één nacht. Overal om je heen is lawaai, vrouwen zijn in meer of mindere mate gesluierd, spullen worden vervoerd op ezels of met paard en wagen, de straatjes zijn smal, er valt gefilterd zonlicht in door de doeken die tussen de huizen zijn gespannen om de ergste hitte buiten te houden, op straat wordt muntthee, kunstgebitten, specerijen, stoffen, slippers, kamelen- en geitenhoofden en gepofte maïs verkocht, de muezzin roept de gelovigen vijf keer per dag op te bidden, er is een hammam om de hoek.

Helaas is ultieme reispartner E. de laatste twee dagen ziek (slecht voor haar waarde) en hangt ze meer boven de wc dan dat ze Marrakech ziet. Maar het geeft niet, we komen terug. 

TrackBack URI for this entry

Comments (3)

...
written by partner in crime, november 03, 2009

Hi p.i.c., ik ben super benieuwd naar de verhalen vanavond! xx

• 
• +0
• 
• 

...
written by Nichtje, november 04, 2009

Ziek? In Marokko? Hoe bestaat het..... (I.t.y.s... ) Hoop dat ze snel beter is!

• 
• +0
• 
• 

...
written by s, november 09, 2009

hee meis, het wordt tijd voor nog meer spannende verhalen!!!!!en heel erg benieuwd maar je belt niet terug dikke x

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment