Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor bij het voetbal |
| zaterdag 05 december 2009 12:36 | |||
|
Het was een grote collectieve snik, donderdagavond in de bioscoop in Eindhoven. PSV speelde tegen Sparta Praag dus alle mannen zaten veilig in het voetbalstadion. De vrouwelijke helft van Eindhoven had daarom besloten er een echt vrouwen-avondje van te maken en was in het gezelschap van vele vriendinnen naar de bioscoop getogen om daar ‘Komt een vrouw bij de dokter’ te zien. De mannen in de zaal waren op een hand te tellen. Heel verstandig van die Eindhovense mannen. Waarom ik de film wilde zien, weet ik eigenlijk al niet meer. Waarschijnlijk vond ik dat ik hem gewoon gezien moest hebben om er een mening over te kunnen hebben. Maar is het boek niet altijd beter dan de film? Dat had ik al gelezen toen ik net bezig was met mijn eigen onderzoeken in het ziekenhuis. Niet het ideale boek om te lezen als je aan het wachten bent op het vonnis van de dokter nadat er 'onrustige cellen' zijn geconstateerd. Ik zag mezelf al sterven met een alles behalve monogame man aan mijn zijde. Het boek maakte indruk, maar mijn favoriet is het nooit geworden. Ik houd niet zo van dat effectbejag, een doos tissues zou standaard bij het boek meegeleverd moeten worden. Toch ging ik naar de film, waarschijnlijk ook omdat Barry Atsma niet vervelend is om naar te kijken en Anna Drijver mag er ook zijn. Maar halverwege de film bekroop me het gevoel dat ik beter niet had kunnen komen. Het slechtnieuwsgesprek (mevrouw, u bent ziek) met een al even tactloze dokter, kwam wel erg bekend voor. En het bizarre gevoel van wel ziek zijn maar je niet ziek voelen, tja daar kon ik ook wel over meepraten. Het idee dat iedereen aan je ziet dat je ziek bent, dat er 'kanker' op je voorhoofd staat, ook een bekend verhaal. Maar de film denderde in sneltreinvaart aan me voorbij. Binnen no time was het haar van Carice/Carmen/Judith afgeschoren, Stein/Barry/Kluun al 5 keer vreemd gegaan en waren de eerste zakdoekjes al tevoorschijn gehaald. Borsten werden bestraald en afgezet, er werd gekotst en vooral veel gehuild. En na een dik uur zat Carmen opeens al afscheid te nemen van haar dochtertje en was ze dood. En natuurlijk, allemaal vonden we Stein een rukker, Carmen een enorm sterke vrouw en dochtertje Luna zo schattig. Maar enige scène die echt indruk maakte, was die waarin de weg naar club Jimmy Woo versneden werd met die naar de CT-scan. Die Eindhovense mannen hadden een verstandige keuze gemaakt.
Bookmark
Email this
Hits: 355 Trackback(0)
Comments (2)
  written by Tat, december 06, 2009
'k Vind het té genânt, dat gejank in de bios dus ik ga niet. Ik kijk 'm tzt thuis wel met de gordijnen dicht, op de bank. En 100 zakdoejes bij de hand....
Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
Geen risico, geen champagne. No guts, no glory. Qui non risica, non rosica, |
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website