|
zondag 05 februari 2012 12:55 |
|
Vroeger, toen ik nog klein en creatief was, werden alle knutselwerkjes die ik en mijn broertje maakten, tentoongesteld aan de keukenmuur op een inmens prikbord dat daar enkel voor dat doel door mijn vader was opgehangen. Alles werd met punaises bevestigd en uitgebreid bewonderd. Ook die zelf beplakte pennenhouder, gekleide asbak of placemat van papiermaché werden gekoesterd. Op de basisschool werd in hoog tempo van dit soort dingen geprocudeerd (je had immers de verjaardag van zowel papa als mama, opa en oma, Kerst, Sinterklaas, Vader- en Moederdag, Pasen en allerlei ander hoogtijdagen in het leven van een kleuter) dus waarschijnlijk werden onze meesterwerk gedurende de avonduren stilletjes afgevoerd naar papierbak, kachel of prullenbak. Slechts een zeer select aantal creaties wisten aan de opruimwoede van mijn ouders te ontkomen en worden tot op de dag van vandaag bewaard. Ook bij vriendinnen nu zie ik ijskasten volhangen met kinder-creativiteit en leer ik dat kleuters van nu het liefst met watervaste stift op de parketvloer tekenen of hun hele lichaam gebruiken om te waterverven. Je kan het ze ook niet kwalijk nemen: niemand is zo blij met een tekening als papa of mama. Sinds kort ben ik ook weer creatief bezig en ben ik begonnen aan een cursus edelsmeden, zeg maar: knutselen voor volwassenen. 's Avonds een beetje zagen, emailleren, polijsten en etsen is goed om het hoofd leeg te maken van de beslommeringen van overdag. Even niet nadenken over een akte van cessie, de ROZ-voorwaarden of het formuleren van je petitum doet wonderen voor je nachtrust. Mijn eerste projectje was een broche. Gemaakt van een platgewalst 10-cent muntje en bewerkt met een zaagje, was het eindresultaat niet onaardig. Voor een eerste keer. Je snapt bij wie dit knutselwerkje nu is ondergebracht.
Trackback(0)
|