Noortje weblOgg

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik HAAT vliegen. Ik vind het een vervelende en onnatuurlijke manier van vervoeren, voel me opgesloten en wil graag vaste grond onder de voeten houden. Het zou al beter zijn als vliegmaatschappijen een parachute zouden uitreiken aan alle pasagiers, maar helaas gebeurt dat niet.

Als je iets van de wereld wilt zien, ontkom je er bijna niet aan om in het vliegtuig te stappen. Ik heb altijd de illusie gehad dat je alles per auto of per boot kon doen, maar in de praktijk blijkt dat aardig tegen te vallen. Ik koesterde vroeger de droom Amerika te ontdekken, maar de oversteek wel in een cruiseschip te maken. Amerika is er nog niet van gekomen, maar inmiddels ben ik zover dat ik ook naar Italië met het vliegtuig ga. Zeker als je voor een paar dagen gaat, is het niet efficient dit met de auto te doen. Vorige week was het dus weer zover: ik moest vliegen.

Op dit moment ben ik zover dat ik geen slapeloze nacht meer heb als ik de volgende dag moet vliegen, maar tijdens de vlucht heb ik het liefste dat iemand mijn hand vasthoudt en me vertelt dat het allemaal goed gaat komen en we ècht niet neerstorten. Mijn Italië-tripje van vorige week eindigde echter met een terugvlucht zonder vriendlief omdat hij nog een weekje in Milaan centjes moest verdienen. Ik had tijdens de vlucht wel 2 appetijtelijke buurmannen maar ik kon natuurlijk niet zomaar de hand van een wildvreemde vastgrijpen tijdens de eerste de beste turbulentie.

Ik zit altijd graag bij het raam en had dus een prachtig plekje bij het raam gekozen met uitzicht op de vleugel. Dat zijn de beste plekken: kan ik in ieder geval kijken of de vleugel er nog aan zit en of er onderweg geen essentiele onderdelen langs komen vliegen. Maakte ik me vroeger zorgen als het motorgeluid even wat anders was, inmiddels weet ik dat vliegtuigen ook af en toe gas terug moeten nemen, bochten maken en dat, als je gaat landen, je ook zachter moet gaan vliegen. Dat was deze keer dus allemaal geen probleem. Dit keer dacht ik te zien dat de linkermotor in brand stond. Niet echt een geruststellende gedachte als je ergens boven Zwitserland vliegt.

Voor we opstegen had ik (uiteraard) de vleugel grondig geïnspecteerd en had ik niets verdachts opgemerkt. Tijdens de vlucht zag ik echter dat de motor zwart werd. Eerst een beetje maar toen steeds zwarter en zwarter. In mijn ogen kon dat niets anders zijn dan een motorbrand. Dat zwarte was natuurlijk roet en het zou niet lang duren of uitslaande vlammen zouden de motor volledig verwoesten. Bijna had ik mijn buurman geïnformeerd over het feit dat we spoedig zouden neerstorten, toen het vliegtuig een bocht maakte. Toen bleek dat het zwarte op de motor alleen maar de schaduw van de staartvleugel was....

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment