Noortje weblOgg

Vanwege mijn fascinatie voor Italië besloot ik al enige jaren geleden dat ik dan ook de taal maar moest leren spreken. Niets is in mijn ogen zo frustrerend als in het buitenland rondlopen en geen praatje met de mensen om je heen aan te kunnen knopen of niet normaal kunnen uitleggen dat je een treinkaartje naar Firenze wilt kopen, of kunnen vertellen wat voor pizza je eigenlijk wilt. Het wordt al snel handen en voetenwerk.

Ongeveer 5 jaar geleden begon ik daarom met een cursus Italiaans. Niet een cursus in het normale tempo maar de cursus voor mensen met taalgevoel die het extra snel wilden leren en bereid waren er veel tijd in te steken. Ik vond dat ik in die laatste categorie thuishoorde. Al na 8 weken ben ik met de lessen gestopt. Het fulltime werken als beginnend jurist bleek toch niet zo goed te combineren te zijn met het in een hoog tempo Italiaanse woordjes en werkwoorden stampen.

Begin dit jaar besloot ik (mede met het oog op de liefde van dat moment) een nieuwe poging te wagen. Dit keer moest het wèl goedgaan. Ik had immers een persoonlijke coach, werkte maar 4 dagen in de week en besloot het programma voor normale mensen te volgen. Tot de kerstvakantie ging het goed en heb ik heel braaf iedere week woordjes zitten stampen en huiswerk zitten maken. Maar daarna kwam de klad er een beetje in. Natuurlijk gaf ik mijn privé-coach graag de schuld want er werd niet genoeg geoefend. Maar kwam het niet ook door de Italiaanse docente?

In het begin van de cursus kon ik nog varen op mijn kennis van vijf jaar geleden maar daarna kwam het aan op de didactische vaardigheden van de Italiaanse dame die de lessen gaf. En aan die didactische vaardigheden schortte het zo nu en dan. De lerares is een echte Italiaanse, compleet met enorme zonnebril, veel armgebaren en vooral veel en luid gekakel. Maar in plaats dat dit een voordeel is vanwege haar grote talenkennis, levert dit alleen maar onduidelijkheden en spraakverwarringen op. Uitdrukkingsvaardigheid en begrip van het Nederlands ontbreekt namelijk. Dat maakt dat wij als beginnelingen vaak geen idee hebben waar het nu over gaat en haar rappe Italiaans of even rappe gebrekkige Nederlands niet kunnen volgen. En dan heb ik het nog niet over mijn Russische en Japanse medecursisten die pas een jaar in Nederland zijn.

Over twee weken hebben we de afsluitende toets. Ik ben benieuwd of ik door mag naar het volgende jaar...

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment