Noortje weblOgg

Vakantie is voor mij altijd een moment van bezinning. Nadenken over wat ik nou eigenlijk wil, nieuwe plannen maken, alles even resetten, denken over wat ik na de vakantie allemaal anders ga doen en dromen over de toekomst. Op vakantie heb je alle tijd om een beetje te dagdromen, en in mijn dromen maak ik het leven vaak mooier dan het in werkelijkheid is. En daar is op zich niks mis mee, maar als je fantasie erg levendig is en je zelf in je eigen dromen gaat geloven, kan de werkelijkheid hard binnenkomen. Een levendige verbeeldingskracht is leuk voor het moment zelf, maar de teleurstelling als dromen niet waar blijken te zijn of niet uit kunnen komen, is enorm.

Voor ik naar Tunesië vertrok was het leven hier druk, hectisch en vol en vaak ook verdrietig. Ik hoopte in Tunesië het licht te zien, veel wijsheid te vinden en een nieuwe koers te kunnen bepalen. En inderdaad, in Tunesië leek dat allemaal heel aardig te lukken. Eindelijk was daar de rust waar ik zo aan toe was. Even geen hypotheek, geen rinkelende telefoons, geen rafelige eindjes van relaties, geen werk. Niks. En eindelijk rust en ruimte in m'n hoofd. Rust om na te denken over hoe het allemaal anders zou kunnen terug in Nederland. Over wat ik zou gaan doen, waar en met wie. Ik besloot dat het leven er vanaf terugkomst ècht anders uit zou gaan zien en wilde het heft weer in eigen hand nemen. Mijn levensgeluk niet meer af te laten hangen van anderen. Wachten heeft geen zin, je moet blijven dansen.

Vol goede moed stapte ik zaterdagdagavond dan ook in het vliegtuig. Om zondag direct keihard met m'n neus op de feiten te worden gedrukt. Mijn theorie leek in Tunesië echt geweldig, maar op Nederlandse bodem was de praktijk toch heel anders. De Tunesische dagdromen bleken inderdaad alleen maar dromen te zijn geweest en ik werd heel abrupt gewekt. Het leven hier bleek helemaal niet veranderd te zijn. Alles was nog hetzelfde gebleven. De bestaande problemen waren nog steeds aanwezig, de mensen bleken niet veranderd of tot andere inzichten gekomen. Sterker nog: alle problemen kwamen weer in volle hevigheid binnen en ontwikkelden zich in no time tot regelrechte drama's.

Kortom: Nederland valt zwaar tegen. Ik zit al een uur wezenloos naar de regen te staren, m'n henna-tattoe brokkelt in hoog tempo af, het is hier koud en bijzonder neerslachtig. De enige optie die ik op dit moment nog zie, is emigreren.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment