Noortje weblOgg

Een teveel aan cultuur is ook niet goed, heb ik afgelopen maandag proefondervindelijk vast kunnen stellen. En niet alles dat in de schouwburg op het programma staat, is de moeite van het bekijken waard. Misschien begin ik in cultureel opzicht een beetje overvoerd en verwend te raken?

Samen met mijn partner in crime zat ik maandagavond namelijk wederom in de schouwburg. Dit keer bij een totaal ander soort voorstelling en met een totaal ander publiek dan zaterdag. Toen ik zaterdagavond bij de opera zat, vroeg ik me al af waar al die grijze hoofdjes toch waren; het publiek dat meestal op opera afkomt. Deze grijze hoofdjes bleken in plaats van zaterdag massaal op maandagavond naar de schouwburg te zijn gekomen. Dames op leeftijd met hun onwillige echtgenoten bevolkten de stoeltjes in de Eindhovense schouwburg onder het mom ‘‘vanavond gaan we iets leuks doen samen'. Bij deze voorstelling werd al in de eerste minuten duidelijk dat het de bedoeling was dat we leuk mee zouden doen: op zouden springen van onze zitplaatsen om mee te dansen, te zingen en te klappen. Mijn partner in crime en ik zaten namelijk bij een show met de dubieze naam: ‘‘Hold tight....it's 70s night!' En eigenlijk heb ik, afgezien van het feit dat ik erin geboren ben (1978 om precies te zijn), niet zo heel veel met de jaren ‘‘70.

Mijn partner in crime en ik bleken niet alleen de jongsten in de zaal te zijn. We waren ook veruit de hipsten. En degenen die het beste konden dansen. En degenen die het hardste mee konden zingen. In show van twee uur kwamen in rap tempo allerlei nummers uit, jawel hoe kan het ook anders, de jaren ‘‘70 voorbij. Van Waterloo van Abba tot de Jackson 5 tot Tina Turner en een hoop onbekende nummers (want helaas voor mijn tijd). Dit alles werd ten gehoren gebracht door een negen koppige langharige band gehuld is discoachtige glitters, schoenen met plateuzolen, wijde pijpen en gordijnachtige stoffen.

Maar ondanks dat mijn gezelschap en ik in het begin bijna niet meer bijkwamen van het lachen en elkaar knepen om te kijken of het allemaal wel echt was, stonden ook wij aan het einde van de avond mee te swingen en luidkeels mee te brullen met liedjes uit Hair. Best oké dus, zo'n sing-along avond. Ik denk dat ik rijp ben voor de mee-zing-bioscoop met de Sound of Music.

Ik ben een voorstander van een beetje cultureel experimenten en volgend theaterseizoen ga ik er weer aan geloven. Ik heb net voor 16 voorstellingen kaartjes besteld. Dat wordt een culturele diepte-investering. .

P.S. Vandaag stond de recensie van Carmen in de krant. Gaat dat zien!

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment