Noortje weblOgg

Mijn huis is nu definitief onbewoonbaar geworden. Overal staan dozen half open, liggen spullen die nog ingepakt moeten worden of staan spullen die weg moeten. In de slaapkamer kun je nauwelijks nog lopen en ook de schuifdeur is niet meer bereikbaar. M'n klerenkast is leeg, maar de badkamer en keuken moeten nog in verhuisdozen worden gestopt. Vanaf vanavond bivakkeer ik een paar dagen bij m'n ouders om niet ten onder te gaan in alle dozen.

Alle mensen die er toe doen zijn afscheid komen nemen: vriendin S. en partner in crime organiseerden de tegenhanger van een housewarming: de cooling down. Wij dames hebben alle drie de nodige lichamelijke gebreken (understatement of the year) maar onder het genot van een glaasje rosé viel daar goed over te praten. Favoriete collega B. en zijn vriend B. kwamen ook op de cooling down af en zorgden voor gespreksonderwerpen als ‘‘mogen mannen hun benen ook scheren', ‘‘is zes weken vakantie wel genoeg' en ‘‘ kan een man ooit genoeg sneakers hebben'. Omdat mijn ouders niet achter wilden blijven, kwamen zij op zondag nog even borrelen en ook M. kwam het huis gedag zeggen. Een hoop herinneringen zullen in dit huis achterblijven, een van de indrukwekkendste periodes uit mijn leven heb ik hier doorgebracht.

En hoeveel zin ik ook heb om straks de strop van een hypotheek om m'n nek te krijgen, hoeveel zin ik ook heb om te schilderen en hoeveel zin ik ook heb om al donderdagavond voor het eerst op m'n nieuwe bank te zitten in m'n nieuwe woonkamer en te slapen in m'n nieuwe bed, toch blijft het afscheid een beetje triest. Ik had gedacht dit huis op een andere manier te verlaten en niet weer in m'n eentje verhuisdozen in te staan pakken. Dit was een tussenstation en ik heb geen idee in welke trein ik nu gestapt ben en waar hij me heen zal brengen. Al lopend door de Albert Heijn dit weekend besefte ik me opeens dat ik straks boodschappen ga doen bij een andere Appie met andere chagerijnige dames achter de kassa. Dat ik niet meer even naar de zaterdagmarkt loop om voor vijf euro bloemen te kopen. Dat alles dat me aan de afgelopen twee jaar herinnert, achtergelaten gaat worden. Dat het straks alleen nog maar gedachten zijn die overblijven.

Vanmorgen stond ik voor de laatste keer onder de douche in m'n zalmroze badkamer. Dit weekend zat ik voor de allerlaatste keer op de bank die ik leende. Keek ik voor de laatste keer vanaf die bank naar het journaal, de Tour en Grey's Anatomy waar ik een half jaar geleden in gezelschap aan begon. Zat ik voor de laatste keer hier met vrienden aan tafel. Kookte ik voor de allerlaatste keer in deze keuken met de laatste restjes uit de ijskast. Liep ik een laatste rondje door het huis, door de tuin, langs de boom waar het zilveren engelenhaar nog in hangt en die een half jaar geleden met vereende krachten werd geplant. De boom die ik eigenlijk niet achter wil laten maar die hier in de tuin hoort. Ik sliep vannacht voor de allerlaatste keer alleen in het bed dat niet van mij is en dat ik waanzinnig ga missen. Ik deed voor de laatste keer ‘‘s avonds het licht uit.

Ik zet m'n laptop uit en trek de deur achter me dicht. Dit hoofdstuk is uit.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment