Noortje weblOgg

Ik word niet zo heel erg snel boos en meestal ben ik ook best wel geduldig. Maar mijn geduld is niet eindeloos en uiteindelijk kan ik best wel kwaad worden. En dat was dus vandaag. En het ging alleen maar om m'n gordijnen.

Anderhalve week geleden besloot ik de gordijnen uit mijn nieuwe huis naar de stomerij te brengen. Ze waren best wel heel erg goor en het moest dus absoluut gebeuren. Zelf wassen leek me niet verstandig. Maar gordijnen laten reinigen bleek ook best wel heel erg duur. Voor zes gordijntjes € 300,- is een hoop geld. Na even pingelen bleek het ook voor € 200,-- te kunnen en vol goede moed liet ik mijn gordijntjes bij Stomerij Perfekt achter. Binnen drie werkdagen zou het zaakje weer schoon zijn. Dat was vorige week woensdag. En natuurlijk had ik beter moeten weten, wie noemt zich nou ‘‘Perfekt'? En dat is nog afgezien van het feit dat het verkeerd is gespeld. Op donderdag werd ik gebeld dat ik nog toestemming moest geven voor de reiniging omdat er risico's aan verbonden waren. Welke risico's dat waren en hoe groot ze waren, kon de stomerijmeneer mij niet zeggen. In het kader van ‘‘geen risico, geen champagne' besloot ik toestemming te geven. Op zaterdag zouden de gordijnen klaar moeten zijn maar voor de zekerheid besloot ik eerst even te bellen. Na drie keer bellen met diverse mobiele nummers en diverse malen het verzoek achterlatend om teruggebeld te worden, wist de meneer van Perfekt mij te melden dat de gordijnen helaas niet klaar waren. Hij vond het ook heel erg vervelend. Het zou pas dinsdag worden omdat de stomerij die het daadwerkelijke reinigingswerk zou gaan doen (blijkbaar was ‘‘Perfekt' niet gespecialiseerd in het reinigen van simpele stukjes stof), gesloten was in verband met de kermis.

Dinsdag belde ik weer, maar helaas: geen gordijnen. Wel oprechte excuses. Ik begon wel een beetje geïrriteerd te raken maar de stomerijmeneer beloofde met de hand op zijn hart dat de gordijnen donderdag klaar zouden zijn. Hij zou ze hoogst persoonlijk bij mij thuis komen brengen. Gisteren waren er natuurlijk geen gordijnen en ook telefoontjes werden niet meer beantwoord. Ik denk dat ze m'n nummer herkenden. Dus vandaag besloot ik de stomerij met een bezoekje te vereren. Vergeefse moeite natuurlijk, want er bleek pas één gordijn klaar te zijn. De rest zou dinsdag volgen, verzekerde de meneer mij met z'n hand op z'n hart en een grote glimlach. Met moeite kon ik me inhouden om de meneer niet over de toonbank heen te trekken en de glimlach van z'n gezicht te vegen. Wel heb ik hem uitgelegd dat ik toch wel heel graag mijn gordijnen ooit terug zou zien en dat ik dat ene gordijn mee ging nemen maar nu zeker niet ging betalen. Verder heb ik mijn betoog doorspekt met ‘‘dit waren niet de afspraken', ‘‘u blijft ernstig in gebreke', ‘‘ik geef u een laatste termijn om aan uw verplichtingen te voldoen'. Komt die studie rechten tenminste nog een keer van pas.

Ik denk dat ik ernstig aan vakantie toe ben.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment