Noortje weblOgg

Ik heb de afgelopen tijd een lofzang over Italië gehouden. Volledig terecht natuurlijk, maar uiteraard heeft Italië ook mindere kanten. Ik kan er maar weinig bedenken, maar één van die kanten is dat vrijwel alle Italianen het nodig vinden hun lichaam zoveel mogelijk te versieren. Niet alleen hun lichaam trouwens, hun hele omgeving moet zoveel mogelijk worden ‘‘gepimpt'. Van het principe ‘‘less is more' hebben ze daar in het zonnige zuiden nog niet gehoord. Waarom weinig sieraden dragen als je ook drie kettingen, dertien armbanden en zeven ringen om kan doen? Mobiele telefoons zitten vol met stickers, hangertjes en lichtgevende prullaria, auto's hangen vol met rotzooi en vrouwen gebruiken een overvloedige hoeveelheid make-up.

Nou zijn Italianen sowieso behoorlijk op uiterlijk. Vrouwen op torenhoge hakken trotseren eeuwenoude kinderkopjes om toch vooral chique voor de dag te komen maar de mannen zijn geëmancipeerd en doen hun best door hun voeten in smalle puntige schoenen te wurmen. Maar wat me tijdens mijn bezoek aan Italië vooral opviel, dat is men een voorliefde heeft voor een meer permanente lichaamsversiering.

Dames hebben rijen gaatjes in hun oren, piercings bij zowel mannen als vrouwen zijn in grote hoeveelheden aanwezig en bovendien op de gekste plaatsen. En als de Italiaan geen ijzerwaren door z'n lip, oor, tong, wenkbrouw, neus of wang heeft, dan hebben ze wel een tatoeage. Kijk de volgende keer maar eens goed om je heen: vaak piept er een stukje blauwige inkt onder een korte mouw uit of zie je nog net een hertengewei boven de rand van een broek uitkomen. Niet mijn idee van sexy. Ook Nederlanders zijn overigens goed in het bedenken van een vreemde creaties op hun lichaam. Mensen die een inspirerend woord laten tatoeëren of het testbeeld of die een piercing op een zeer gevoelige plaats laten zetten: ik ken ze.

Ben ìk dan het type voor zo'n lichaamsversiering? Al van het denken aan een piercing krijg ik de kriebels. Alleen al het idee zo'n ijzeren staaf door welk lichaamsdeel dan ook gejast te krijgen... Ik heb weliswaar gaatjes voor oorbellen, maar dat was een drama dat ik nooit meer wens te herhalen (en m'n moeder trouwens ook niet). Misschien is een tatoeage dan wel wat voor mij. Maar eigenlijk ik vind dan wel: als je het doet, doe het dan goed. Dus een Chinese draak over de volledige breedte van je rug met het puntje van z'n staart tot net op je kuit. Of een enome driemaster op je buik.

Maar ja, ik ben een brave juriste bij wie zoiets helemaal niet past. Toch?

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment