Noortje weblOgg

Lang niet altijd kan ik schrijven wat ik wil. Ik houd rekening met mijn lezers, niet iedereen hoeft alles te weten, je weet nooit wie er meeleest. De laatste tijd kon ik al helemaal niet schrijven over dat wat me bezig hield. Ik kon niet schrijven over die vier sollicitatiebrieven die ik de afgelopen tijd verstuurde. Ik kon niet schrijven over de gesprekken die ik voerde. Niet schrijven over het piekerwerk over de geschikte blouse voor al die gesprekken. 

Ik kon niet schrijven over het feit dat ik weer bij Interpolis mocht komen werken of het aanbod dat ik kreeg bij dat prestigeuze advocatenkantoor. Ik kon niet schrijven over de hilarische gesprekken die ik bij de Rabobank voerde. Niet over het feit dat de manager daar direct de link naar dit weblog doorstuurde naar alle mensen van de juridische afdeling zodat ik later in het kennismakingsrondje iets had om over te praten (het was overigens wel heel goed voor mijn bezoekersteller). Ik kon niet schrijven over dat advocatenkantoor waar ik met alle maten sprak en me eigenlijk direct thuis voelde vanwege het feit dat ze daar jaarlijks een kerstwandeling maken. Niet schrijven over het feit dat men soms struikelde over mijn weblog, niet over het kantoor waar niet parttime kon worden gewerkt. Niet over het kantoor dat iedere vrijdag borrelt of dat samen op vakantie gaat. Ik kon niet schrijven over het kantoor waar ik eindeloos IQ-testen zat te maken en juridische casussen zat op te lossen. Ik kon niet schrijven over het geweldige aanbod dat ik kreeg en de keuze die voor me lag.

En ook kon ik niks vertellen over het feit dat ik kon zien dat alle bedrijven en kantoren waar ik solliciteerde, mijn weblog uitgebreid bekeken. Want wat ze blijkbaar niet weten: ik zie jullie. Ik zie hoe laat je op m'n site komt, wat je leest, hoe lang je me leest en of je me als 'favoriet' hebt opgeslagen. Ik zie wat je aanklikt en wat je overslaat. Aan de achterkant van mijn blog wordt namelijk alles geregistreerd. Ik kon het kantoor zien dat een half uur voor het sollicitatiegesprek 96 stukjes las. Ik kon zien wat ze lazen, hoe lang ze op iedere pagina verbleven en of ze me hadden gegoogeled. Ik kon zien dat er 35 mensen van de Rabobank m'n site checkten en nog steeds af en toe meelezen.

En ik kon ook niet schrijven over de banen die ik aangeboden kreeg. En inderdaad: het waren er meerdere. Na rijp beraad heb ik een besluit genomen. Met pijn in m'n hart ga ik het veilige nest van de Juridische Hogeschool verlaten. Dit blok sta ik voor het laatste voor de klas.

Vanaf 1 februari 2008 ga ik als advocaat op de sectie vastgoed aan de slag bij Holland van Gijzen. WOEHOE!

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment