Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor voelt zich bekeken |
| zaterdag 10 november 2007 13:24 | |||
|
Ik heb bewust voor een weblog in deze vorm gekozen. Bewust ervoor gekozen alles openbaar te maken, geen wachtwoorden of toegangscodes te vragen voor het betreden van mijn site. Je kan me vinden via google, ik sta op schildkliersites en op verzamelsites voor weblogs. Expres heb ik m'n site zo opgezet omdat ik wilde dat andere mensen met schildkliervragen, bekenden of onbekenden, vrij toegang hadden en dat alle vrienden, bekenden en minder bekenden mee konden lezen. En ook al heb ik van sommige mensen liever niet dat ze m'n site bekijken: ik blijf bij m'n eerder genomen besluit. Ook al betekent dat dat er misschien wel studenten, potentiële klanten of oude bekenden meelezen. Sommige bedrijfsnamen zie ik drie keer per dag op m'n site verschijnen en vaak weet ik welke bekende er dan mee zit te lezen. En telkens vraag ik me af: wat doe je hier, moet je niet werken, wat wil je van me weten? Maar dat is het gevolg van de keuze die ik een kleine twee jaar geleden maakte.
Die keuze was altijd naar volle tevredenheid. Een blog bijhouden is natuurlijk een beetje jezelf prostitueren op het internet, maar afgezien van het feit dat ik hier niks voor betaald krijg, kon ik met dat idee goed leven. Bovendien lezen toch vooral bekenden mee en zoveel spannends heb ik nou ook weer niet te melden. Tegen de tijd dat ik een kinky leven ga leiden, begin ik een anonieme blog. Maar de laatste weken voel ik me bekeken. Ik voel me geremd in dat wat ik opschrijf. Ik heb het idee dat ik over sommige dingen maar niet meer moet schrijven. Dat ik beoordeeld word, afgerekend en afgekeurd. Ik stuur stukjes vooraf naar m'n ouders of vrienden om te vragen wat zij ervan vinden. Om te vragen 'of het zo kan'. Iets wat ik vroeger nooit deed want ik vond: dit is mijn blog en ik bepaal wat er wel en niet op staat. Als ik zin heb om oppervlakkige stukjes over schoenen te schrijven, dan doe ik dat. Wil ik mijn diepste zieleroerselen erop gooien, geen probleem. Het enige waar ik rekening mee houd is dat ik mensen niet met naam en toenaam noem en niet over m'n werk schrijf. Maar steeds meer wordt de overweging nu: Kan ik dit wel opschrijven? Wie leest er nou precies mee?
Shit! Big Brother is watching Noor too.
Bookmark
Email this
Hits: 239 Trackback(0)
Comments (0)
![]() Write comment
|
Quotes enzo
| Wrijving geeft glans. |
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website
