Noortje weblOgg

Jarenlang gaat het goed, komt het niet op je pad en denk je er bijna niet aan. Het is een ver van je bed show, iets waar anderen mee te maken hebben. En dan is het opeens een paar keer achter elkaar raak. Soms gaat het nog niet eens om iemand die je goed kent of merk je het direct maar dan is het wel iemand in je omgeving die het raakt en die wel een schouder en een knuffel kan gebruiken.

Deze week werd ik er sinds tijden weer mee geconfronteerd: iemand besloot zijn laatste adem uit te blazen. Mijn laatste begrafenis was gelukkig toch alweer een hele tijd geleden. Vorig jaar werd er een vader, een oma, een opa en nog een vader begraven maar 2007 leek een rustig jaar te worden. Helaas stak ik me vandaag weer in stemmig zwart voor een crematie op een dag die zich bij uitstek leende voor een dergelijk afscheid wegens regen en storm. Een modern en strak crematorium, dubieuze cake, mannen in zwarte pakken met typische doodgraversgezichten die de nabestaanden condoleren. Een nietszeggend woord ook trouwens 'gecondoleerd'. Rare bijeenkomsten zijn begrafenissen en crematies altijd. Ondanks groot verdriet kan het ook ontzettend gezellig zijn, kan je leuk verhalen ophalen en is het een gelegenheid iedereen weer eens bij elkaar te zien of mensen uit verhalen te ontmoeten. 

Momenten van intens verdriet en momenten waarop je denkt dat er eigenlijk niets veranderd is, wisselen elkaar af. Het leven gaat in volle vaart door maar jij lijkt stil te staan. Als een steen in een kolkende beek waar het water langs stroomt.  Het voelt vaak zo oneerlijk. Je had nog zoveel willen zeggen, zoveel willen vragen, zoveel willen doen. Je bent nooit klaar voor dit afscheid, hoezeer je je ook voor hebt kunnen bereiden. Een raar idee te bedenken dat iemand er niet meer is. Dat je iemand nooit meer aan kunt raken, nooit meer om advies kunt vragen, nooit meer even kunt bellen of een knuffel kunt geven. Je zelfs de irritante gewoontes en ellelange verhalen over onbekenden gaat missen. Dat iemand niet meer bij de hoogtepunten in je leven zal zijn. Dit afscheid is zo vreselijk definitief dat het bijna niet te bevatten is. Je kan je niet voorstellen dat iemand er simpelweg niet meer ìs. Het is eigenlijk te bizar voor woorden dat iemand die altijd onderdeel van je leven is geweest, iemand die ook altijd in je leven had moeten blijven, dat toch niet doet. Dat klinkt als een slechte grap. Het is oneerlijk en super gemeen zoals overigens wel meer dingen in het leven.

Vanmorgen sloeg ik een boek open bij deze zin: Als de dood niet bestond, zou het leven zijn schoonheid verliezen. Toeval?

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment