Noortje weblOgg

Ik ben met 100 dingen tegelijk bezig, heb een overlopende agenda, tientallen klusjes die thuis op me liggen te wachten, gedachtenspinsels die ik tot stukjes wil uitwerken, vriendinnen met wie ik af wil spreken, vlinders die ik nog wil voelen, tentamens die gemaakt moeten worden, reizen die ik nog wil maken, dates die ik wil hebben, boeken die ik wil lezen, films die ik wil zien, ik heb in m'n hoofd wat ik wil worden als ik later groot ben en ik wil weer saxofoon gaan spelen.

M'n hoofd loopt over. Ik wil la vita maximaal leven. Alles eruit halen wat erin zit. Heeft dat met mijn ziek zijn te maken? Geen idee. Maximaal leven betekent alles willen zien, alle mogelijkheden uit willen proberen, willen voelen dat ik leef. Ik kan dingen niet 50% doen en het een beetje aankijken. Het is alles of niets, kiezen of delen, wit of zwart. Ik wil alleen iets op de volle 100% doen en voor minder doe ik het niet. Een beetje aanklooien en kijken of het werkt en leuk is, is niet voor mij weggelegd. Heel vermoeiend is dat af en toe, alles willen doen, alles mee willen maken en uit alles het maximale willen halen. En bij alle keuzes je ook telkens afvragen: is dit wel de goede keuze? Word ik hier het gelukkigste van? Haal ik er op deze manier echt wel alles uit? Het geeft weinig ruimte voor uitprobeersels en mislukkingen. Er is weinig speling.

Ik wil èn een leuk sociaal leven hebben, èn een intensieve en uitdagende baan, èn sporten, èn m'n weblog bijhouden, èn een schoon en opgeruimd huis, èn Italiaans studeren, èn rustig boeken lezen, èn m'n familie zien, èn een spannend liefdesleven, èn vaak naar het theater, èn af en toe ook eens even niks doen.

Maar het maximale overal uit willen halen en alles willen proberen, betekent ook het risico nemen maximaal op je bek te gaan. Of maximaal in verwarring te verkeren omdat je hoofd met allerlei dingen bezig is en er onverwachte dingen op je pad komen en je graag alle mogelijkheden wilt onderzoeken.

Life should NOT be a journey to the grave with the intention of arriving safely in an attractive and well preserved body, but rather to skid in sideways, chocolate in one hand, wine in the other, body thoroughly used up, totally worn out and screaming "WHOOHOOW what a ride!