Noortje weblOgg

De donkere dagen rond Kerst geven ruimte voor reflextie, overpeinzingen, cirkelredenaties, teveel nadenken, beslissingen nemen en knopen doorhakken. Ruimte om na te denken over het spel dat je speelt, de regels die je hanteert en de mensen die je uitkiest om het spel mee te spelen. Ik wilde 2007 opruimen. Ik moest en zou 2008 met een schone lei beginnen. 

Ik ben de afgelopen tijd druk bezig geweest met de noodzakelijke herstelwerkzaamheden uit te voeren. Dat te lijmen wat gebroken was. Ik heb de beste lijm uitgekozen, heb alles goed laten drogen en heb als extraatje ook nog een grote muur met schrikdraad overal omheen gezet. En dat werkt goed, te goed. Die muur weet van geen wijken. En uit angst dat mijn zorgvuldige lijmwerk vernield wordt, weiger ik een serieuze slooppoging te ondernemen. De sleutel van de poort die ergens in de muur zit, heb ik al lang geleden kwijt gemaakt en ik durf hem eigenlijk niet te gaan zoeken. Binnen de muur blijkt het opeens nog steeds een zooitje te zijn. Het ziet er opgeruimd uit maar bij nadere beschouwing blijkt dat ik alles gewoon in de al uitpuilende kasten heb gepropt en de deuren stevig dicht heb gedaan. Nu ik een deur opentrek om iets te zoeken, valt alle zooi er in een keer weer uit en kan ik opnieuw beginnen. 

Voor 2008 wilde ik nieuwe regels om mee te spelen. Misschien wel een heel nieuw spel met nieuwe spelers. En daarvoor moest alles uit 2007 weg. Alle lijntjes moesten worden doorgeknipt, alle schepen achter me verbrand, zaken afgewikkeld, rekeningen vereffend en wellicht het oude spelbord weggegooid. Ik wilde mezelf dwingen tot doorgaan, niet stil te blijven staan, na te blijven denken of dit spel wel leuk genoeg is om te blijven spelen. Niet te blijven hangen in dat wat niet is en misschien ook niet gaat komen. Maar hoe weet ik nou zeker dat het niet gaat komen? Behaalde resultaten uit het verleden bieden immers geen garantie voor de toekomst. Misschien laat ik me daar wel teveel door leiden en kijk ik nog steeds teveel terug. Die resultaten uit het verleden waren namelijk niet altijd zo fraai. Maar wat wil ik dan? Vertwijfeld kijk ik achterom naar dat wat geweest is. Maar wat ik over m'n schouder zie, is zo divers dat er weinig over te zeggen is. Is dat wat nog gaat komen? Wat zegt dat over mijn toekomst? Gaat die pijn doen? Gaat het geluk en rust opleveren?

Gelukkig ben ik gelukkig al geweest._{Weer gelukkig zijn - Acda en de Munnik}

Ik schud m'n kaarten en begin opnieuw.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment