|
donderdag 31 januari 2008 11:14 |
|
De hele wereld is in diepe rust en ik kan niet slapen. Zoals wel vaker deze weken wegens etentjes, borrels en afscheid, lig ik in een Tilburgs bed. Ik was om 18.00 al klaar voor m'n bed, maar nu ik er eindelijk in lig, lukt het niet meer.
- 01.00: Ik lig naar het plafond te kijken en de vlekken te tellen. Nu is het ècht tijd om te gaan slapen. Ik draai me om en begin te denken over alles wat ik nog moet doen.
- 02.00: Er gebeurt maar niks. Ik draai me nog eens om. Wat zijn de buren toch aan het doen? Zijn ze nog aan het koken? Misschien helpt een yoga-oefening om te ontspannen. En waarom blijven Acda&De Munnik zo in m'n hoofd rondzingen over 'dan leef ik toch nog een keer'? Als ze hun mond niet dichthouden, kan ik niet slapen.
- 03.00: Nog steeds heb ik geen oog dicht gedaan. Misschien gaat het beter als ik op m'n rug lig. Of op m'n andere zij. Of misschien moet ik even wat water drinken. En m'n kussen opschudden. En m'n dekbed ligt ook niet goed. Zo langzamerhand krijg ik het gevoel dat heel de wereld slaapt, behalve ik. In de verte hoor ik een auto starten, voor de rest is de wereld stil. Zou het misschien een teken zijn dat ik niet kan slapen? En heb ik al m'n pillen wel geslikt?
- 03.30: Waarom slaap ik nou niet?! Ik mòet nu slapen, vrijdag begin ik aan m'n nieuwe baan en moet ik uitgerust zijn. Zou het liggen aan dit bed? Of heb ik misschien te zwaar getafeld? Lig ik me eigenlijk zorgen te maken zonder dat ik het weet? Over partner in crime, m'n nieuwe baan, m'n oude baan, m'n fietsband die nog geplakt moet worden, de garage die nog niet electrisch open en dicht gaat, de lampen die nog verhangen moeten worden, m'n carnavalsoutfit die ik nog bij elkaar moet zoeken, de Italiaanse woordjes die ik nog moet leren, de verjaardagskaarten die moeten worden geschreven, de dingen die nog moeten worden opgeruimd of gewoon mijn leven in het algemeen? Onrustig draai ik me nog een keer om. Adem in, adem uit.
- 04.00: Ik besluit dat het aan het bed ligt dat ik niet kan slapen. Het bed ligt bij lange na niet zo lekker als m'n eigen exemplaar. Ik kleed me aan om met de auto naar m'n eigen Eindhovense bed te gaan. Dan blijkt het voor het eerst sinds maanden weer te hebben gevroren en moeten eerst de autoruiten worden gekrabd voordat ik misselijk en slaapdronken achter het stuur kan kruipen. Gelukkig is het rustig op de snelweg, afgezien van een paar vrachtauto's is er niemand zo gek om op dit uur ergens heen te gaan. In Eindhoven is het vergeven van de konijnen, maar verder is het rustig.
- 05.04: het is doodstil in mijn huis. Met een kruik stap ik in m'n eigen bed. Binnen een halfuurtje ben ik in slaap.
Zouden het gewoon de slechte vibes of aardstralen in Tilburg zijn die me wakker hielden?
Trackback(0)
|
TrackBack URI for this entry
Maar ha, da's psychologie van de koude grond, zeggen ze
Weltrusten en ik hoop snel weer iets te lezen over je nieuwe avonturen in de wereld van de advocatuur. Had je nu niet de raadsvrouwe van ene J.v.d.S. te A. willen zijn, par example?