Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor en mr. Valentine |
| donderdag 14 februari 2008 19:05 | |||
|
Ik ga niet weer een stukje wijden aan de stompzinnigheid van Valentijnsdag. Aan het belachelijke fenomeen dat zelfs intelligente mensen meedoen aan de Valentijnscommercie. Dat je bij iedere Blokker de grootste prullaria kunt kopen. Dat op iedere hoek van de straat roze en rode hartjes te zien zijn. Dat iedereen iets moet krijgen. Iedereen die vandaag met mij heeft gepraat weet hoe stom, commercieël en nep ik deze opgelegde dag vind. Daar heb ik vorig jaar al uitgebreid over geschreven en dan ga ik mezelf herhalen.
Dit jaar had ik gelukkig bijna niks van de hele happening meegekregen omdat ik alleen maar had gewerkt en pas na winkelsluitingstijd weer naar huis ging. Dat is ook een manier om het te ontlopen en het beviel me goed. De behoefte om dit jaar een kaartje te krijgen was ook niet erg groot. Lag dat aan mijn state of mind? Ik stuurde zelf immers ook geen kaartjes, geen smsjes en geen anonieme mailtjes. Ik dacht de dans te kunnen ontspringen en zat eens een jaar niet naast de brievenbus te wachten. Lekker rustig, dat dan weer wel. Maar op kantoor waren mijn collega's elkaar al sinds het begin van de week aan het stangen: wat doe jij? Je neemt toch wel bloemen mee naar huis? Je houdt toch wel echt van je vriendin? Vanmorgen bereikte dat een hoogtepunt toen er gesproken werd over ontbijtjes op bed, rozen, cadeautjes en kaartjes. Een collega kreeg een bos rode bloemen op kantoor bezorgd, een ander ging met zijn geliefde lunchen, en weer een ander zat de hele dag zoetsappige smsjes naar z'n vrouw te sturen.
Stiekem was ik heel blij dat ik aan al die gekte niet mee hoefde te doen. Als je niks verwacht, hoef je ook nergens op te hopen. Dat is beter voor mijn peace of mind. Maar vanmorgen begon mijn dag met een gedicht per sms, een kaart in m'n mailbox en een uitnodiging voor een etentje. En net toen ik thuis op de bank zat, ging de deurbel. En kreeg ik van de bloemenrondbreng mevrouw een roos.
En stiekem vind ik dat toch wel weer heel leuk. Maar waar ik dus echt een bloedhekel aan heb, is dat ik niet weet van wie hij komt! Waarom staat er geen afzender op het kaartje?! Wie is mijn mister Valentine?
Bookmark
Email this
Hits: 1209 Trackback(0)
Comments (2)
 Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
Quel che non ammazza, ingrassa.
|
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website