Noortje weblOgg

Er was eens een meisje dat wilde reizen. Ze keek op de kaart die boven haar bed hing en bedacht waar ze heen wilde gaan. Het ging haar niet om de reis. Vliegen vond ze maar vervelend, onderweg zijn saai en uit haar koffer leven onhandig. Het ging haar om het doel. Ze wist precies waar ze heen wilde. Ze wist alleen nog niet hoe ze er moest komen. Zou ze gaan vliegen of toch maar met de auto of misschien de boot? En welke steden ging ze onderweg aandoen? Zou ze nog stoppen om van het uitzicht te genieten of zou ze in volle vaart doorrijden om zo snel mogelijk op de plek van bestemming te komen? Ze had geen tijd te verliezen en wilde zo snel mogelijk vertrekken. Ze pakte de grootste koffer die ze had en stopte er zoveel mogelijk in.

Het meisje reisde nooit licht. Ze wilde altijd al haar spullen bij zich hebben. En omdat ze maar niet kon besluiten wat er per se mee moest, pakte ze maar alles in. Toen de koffer van het meisje heel vol was en ze hem maar net dicht kon krijgen als ze er bovenop ging zitten, ging ze op reis. Ze zeulde de koffer achter zich aan en onderweg werd haar koffer voller en zwaarder. Want overal waar ze kwam, nam ze dingen mee. Alles stopte ze in haar koffer. Maar gaandeweg kon ze de koffer niet meer dragen. Hij werd te zwaar. Het hengsel brak af en een wieltje ging stuk. Maar het meisje was eigenwijs en dacht: 'waar een wil is, is een weg. Als ik maar hard genoeg trek, word ik vanzelf sterker en kan ik m'n koffer makkelijk zelf dragen. Ik heb geen hulp nodig'. Maar ze merkte dat er niks van het spreekwoord klopte. Ze merkte dat iets echt heel graag willen, geen garantie is voor succes. Sommige dingen lukken gewoon niet, werken niet, gaan niet zoals je wilt dat ze gaan. Ze wilde wel, maar ze kon niet. De koffer werd zo zwaar dat ze bang werd dat ze hem achter moest laten en dat ze haar doel niet zou bereiken. Terwijl ze met de koffier in gevecht was op de trappen van het station, miste ze de trein.

Het meisje werd boos. Ze had het toch echt geprobeerd! Ze begon aan zichzelf te twijfelen. Had ze de verkeerde trein gepakt? Of de verkeerde bestemming gekozen? Of had ze beter een trein later kunnen pakken? Dan had ze nog rustig in kunnen pakken en beter kunnen bedenken welke bagage ze mee wilde nemen en wat ze achter wilde laten. Hals over kop op reis gaan was geen goed idee geweest. Ze kwam er achter dat ze teveel had meegenomen en dat ze juist essentiële dingen was vergeten.

Ze moest gaan kiezen. Zou ze de koffer achterlaten? Het meisje deed de koffer open en keek wat er weg kon. Het werd tijd om knopen door te hakken. Tegen haar natuur in besloot ze haar oude schoenen weg te gooien. Ze wilde niet wachten tot ze nieuwe schoenen had gevonden. Ze besloot een tijdje op blote voeten te lopen. Gewoon, om dat eens te proberen. Om weer de grond onder haar voeten te voelen. Het gras aan haar tenen te voelen kriebelen. En na een tijdje zou ze nieuwe schoenen vinden. Schoenen die in één keer goed zouden zitten. Waar ze geen blaren van zou krijgen en waar ze zo op weg kon lopen.

Het meisje zou vanaf nu proberen licht te reizen.

TrackBack URI for this entry

Comments (3)

...
written by Tat, maart 04, 2008

Niet meteen teveel weggooien hoor. Daar kun je dan ook weer traumatische ervaringen van oplopen.... Easy does it.... En sterkte. Je komt er wel hoor! Sterker nog: moet je kijken waar je nu al bent!

• 
• +0
• 
• 

...
written by Chantal, maart 04, 2008

Wat mooi beschreven zeg...

• 
• +0
• 
• 

...
written by partner in crime, maart 05, 2008

Denk dat je de spijker op de kop hebt geslagen meissie. Geloof me, die nieuwe schoenen komen. Lopen als sloffen, maar zullen er uitzien als een paar stiletto's!! xx

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment