Noortje weblOgg

Vroeger duurden de zomers eeuwig. Het was 's avonds nog niet helemaal donker als je naar bed ging. We speelden in de tuin totdat het te schermerig werd om iets te zien. Ik las met een zaklamp in bed tot ik m'n boek uit had. Weken achter elkaar met de fiets naar het E3-strand en 's avonds zat je rood gekleurd in bad om al het zand uit je haren te wassen. Vroeger ging je weken achtereen op vakantie. Leek er geen einde te komen aan de camping in Frankrijk, de lessen sterrenkunde in het Frans, het meer waar m'n moeder op m'n vaders schouders stond en ik daar weer bovenop wist te klauteren. Het bakken van brood boven een kampvuur. Onze tent die onder veel gevloek en met inspanning van het hele gezin werd opgezet  en met honderd haringen de beste tent van de hele camping was. Vroeger had je weken de tijd om computerspelletjes te spelen, boeken te lezen, je kapot te vervelen. Vroeger kon ik vier weken wegblijven voor zevenhonderd gulden. Ging ik drie weken naar Italië waarin ik alleen maar in de schaduw zat te lezen, de eerste nachten twaalf uur sliep, liters water dronk, me nauwelijks verstaanbaar kon maken, eens in de week collect naar huis belde, koffie leerde drinken.

Voor mijn gevoel is het eeuwen geleden dat ik weken zomervakantie had. En toch was het nog maar vorig jaar dat ik een leegte van zes weken voor me zag. Dacht dat ik gek zou worden als ik thuis zou blijven. Een zomervakantie van zes weken waarin ik verhuisde, ook nog een paar weken naar Italië ging, daarna nog weken in de tuin zat te lezen en me heel erg rot voelde. Nu voelt het alsof de zomer me ontglipt. Alsof het helemaal geen zomer is. Soms pik ik iets van de zon mee, soms zit ik even in de tuin en merk ik dat het warm is. De tijd vliegt voorbij, op maandag verzucht ik dat de hele week nog voor me ligt, maar voor ik het weet, is het vrijdag. Helaas is ook het weekend in een vloek en een zucht voorbij en mag ik maandag weer de bekende weg naar kantoor afleggen. Nu is het nog begin augustus, maar een volgend ogenblik kan het alweer november zijn en beginnen de bladeren weer te vallen. Nog even en er is weer een zomer voorbij. Weer een jaar geleefd.

Precies een jaar geleden, stond ik in Siena in het donker om twaalf uur 's nachts op de toren uit te kijken over het donkere Toscaanse landschap. 10 Augustus is de dag van San Lorenzo en de nacht van le stelle cadenti. Onder me was het feest, in de verte auto's en verlichte huizen. Ik was opzoek naar een vallende ster om een wens te doen. Vannacht sta ik weer op de uitkijk.

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment