Noortje weblOgg
puoi sempre ricominciare
Wie is Noortje?
Vrouw, 33, woont in Eindhoven, blogt graag, verslaafd aan la bella Italia, toffifees en tomaat met mozarella en basilicum, schildklierloos, heeft een broer, een man (meneer Ogg) en een kat, advocaat, kijkt graag Mad Men en Wie is...de mol?, gaat nergens heen zonder haar gsm, houdt van cocktails drinken, schoenen, kekke jurkjes en muffins bakken, vond 2011 een bereisd jaar en gaat in 2012 skiën, Praag ontdekken en wijntjes drinken met de kookclub in het Zuiden des Lands.
| Noor en de black-out |
| woensdag 14 januari 2009 06:02 | |||
|
Ik ben dol op romantiek, wat dat dan ook moge wezen. Rozen van een geheimzinnige afzender, mystrieuze pakketjes in de brievenbus, verrassingen, kaarsen door het hele huis, een serenade onder m'n raam. Geweldig vind ik dat allemaal. Maar nu ik bij het licht van 35 waxinelichtjes zit te schrijven, ben ik niet meer zo dol op romantiek en de bijbehorende kaarsen. Vanmiddag zag ik eerst één busje van de elektriciteitsmaatschappij arriveren. Toen ik weer keek, stonden er opeens zes. En zo'n graafmachientje en mannen in fluorecerende oranje pakken met grote lampen op hun hoofd. Ze waren met z'n allen een immens gat aan het graven. En toen begon het licht boven de keukentafel te knipperen. En na twee keer knipperen viel het uit. En het ging niet meer aan. Ik vond het geen probleem, het was pas drie uur. Maar na een half uurtje, begon het koud te worden in huis. En het internet deed het niet meer. En ik had geen warm water. Langzaam begon m'n koelkast op te warmen en m'n vriezer te ontdooien. Vluchten naar m'n ouders kon niet. Niet alleen namen ze de telefoon niet op (what else is new), maar ook m'n auto kreeg ik niet uit de garage nu deze (hoe fantastisch en geweldig) elektrisch open gaat. Daar zat ik. Geen www, geen tv, geen waterkoker voor thee, geen warm bad. Ik begon me zorgen te maken over m'n avondeten dat ik niet meer ontdooid zou krijgen. Over m'n gsm die leeg was en ik niet op kon laden. Over de lift die het niet deed en de buurvrouw in de rolstoel die daardoor niet naar haar appartement kon komen. Over die mannen in oranje pakken die zeiden 'hey vrouwke, bende gij bang in het donker? Zal ik bij oe op de bank komen zitten om oe warm te houwe?' En over de ijzige winterkou die me vannacht ten deel zou vallen omdat ik dit aanbod toch maar afsloeg. Na een uur niksen besloot ik een boek te gaan lezen maar ik kon in het donker m'n zaklamp niet vinden. Op de tast vond ik in het donkerste hoekje van m'n voorraadkast wel 35 waxinelichtjes en bij dat licht ging ik toen maar zitten schrijven. Goed tegen koude handen. Met pen en papier wel te verstaan. En volgens mij heb ik niet eens een zaklamp. En na vier uur ging het licht weer aan. Weg romantiek.
Bookmark
Email this
Hits: 313 Trackback(0)
Comments (0)
 Write comment
|
TrackBack URI for this entry
Quotes enzo
Junk is something you keep for three years and then throw away a week before you need it. |
Lezen!
In one person - John Irving
Zoeken op de website