Noortje weblOgg

Je hebt van die dagen dat alles onder je ogen uit elkaar lijkt te vallen. Dat de lampen in je huis er tegelijk mee uitscheien, je keukenmachine er de brui aan geeft, je een lekke band hebt, 's ochtends tandpasta op je shirt morst en je haar niet goed wil zitten. Ken je die dagen? Ik heb dus zo'n week. Als klapper op de vuurpijl ging ook nog de lift in mijn appartementsgebouw stuk. Als je op het knopje drukte, gebeurde er niks. Het lampje ging wel branden, maar de deur ging niet meer open. Wel heerlijk rustig want mijn slaapkamer is naast de liftschacht. En geen gezoem 's nachts of gelach in de liftkoker bevordert de nachtrust enorm. Maar verder was het natuurlijk heel vervelend dat de lift het niet deed. En voor mij weer een bewijs dat het ongeluk nooit alleen komt. Stel je voor dat je al die trappen op moet met veel boodschappen en twee kratten pils of in beschonken toestand 's nachts thuis komt en jezelf dan nog die trap op moet hijsen. De lampen in de hal zijn trouwens ook al een tijdje stuk, dus je moet jezelf ook nog in het donker naar boven slepen. Moet ik hierbij vermelden dat ik op de begane grond woon?

Maar vandaag kwam er een meneer om de lift te maken. Een klein dik mannetje stond voor mijn deur en verklaarde dat hij 'dit varkentje wel eens even zou wassen'. Hij had een alpinopet schuin op z'n kale hoofd staan, van die flaporen waar het licht doorheen scheen, kauwde wild op een stukje kauwgom en had een sjekki uit z'n mondhoek hangen. Volgens mij alleen voor de show want hij brandde niet.

Ik legde de lift-meneer uit wat het probleem was. Hij schoof z'n pet nog wat verder naar achteren en zuchtte diep. Dit was al de vierde lift vandaag die het niet deed. Toch een opmerkelijke mededeling voor een liftmonteur. Ik verwachtte dat hij een immense gereedschapskist te voorschijn zou halen, maar in plaats daarvan opende hij de liftkast met alle apparatuur en sloot een kleine laptop aan. Waarschijnlijk kwam de computer er ook niet uit want vervolgens ging de liftman toch met schroevendraaiers en moersleutels in de weer. Ik stond al een tijdje toe te kijken met m'n handen in m'n zakken maar toen hij een koevoet te voorschijn haalde om de liftdeur met geweld tot openen te dwingen, besloot ik de warmte van mijn woonkamer weer op te zoeken. Weer binnen hoorde ik van achter de voordeur een hoop gevloek en gerommel. Het klonk alsof het mannetje een paar ferme klappen op zijn computertje gaf om de boel met geweld weer aan de praat te krijgen. Twee uur later en nog een paar godvers verder klonk opeens het vertrouwde gezoem van de lift weer. 'Zo', hoor ik van achter de deur, 'deze rotzak doet het voorlopig weer.' 

TrackBack URI for this entry

Comments (0)

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment