Noortje weblOgg

Ik kijk met verbazing naar de wereld om me heen. Waarom is het zoals het is? Waarom loopt het leven zoals het loopt? Toeval? Geluk? Sturing van boven of hebben we het in eigen hand? Soms is het oneerlijk verdeeld.

Aan het begin van de week sta ik met vriendin 1 bruidsjurken te passen. Zij dan, want zij kreeg het aanzoek. Ik ben niet zo'n meisje dat in gedachten al haar hele bruiloft heeft gepland. Een meisje dat zichzelf in een suikertaartachtige jurk aan de arm van haar vader naar het altaar ziet schrijden. Misschien was ik daarom nog nooit in een bruidswinkel geweest en keek ik vol verwondering om me heen. Mijn bange vermoeden werd daar bevestigd want er zijn heel veel wanstaltige creaties op de markt die lijken te zijn geïnspireerd op de Sacre Coeur in Parijs. Een uiting van pure wansmaak dus.

En ik snap nu waarom je een afspraak moet maken om zo'n jurkje te passen. Alleen al vanwege het feit dat het onmogelijk is jezelf zonder hulp in zo'n jurk te hijsen, is het strikt noodzakelijk dat een behulpzame pas-dame je ter zijde staat. Niet alleen met een helpende hand maar ook met raad en daad en tissues. Want bruidjes in spe hebben het moeilijk. Een jurk voor de grote dag uitkiezen is volgens mij een van de lastigste onderdelen van alle voorbereidingen. Moeders, tantes, vriendinnen en winkelpersoneel staan de bruid bij. Vragen als: moet de jurk wit of juist off-white zijn, met sleep of zonder, met kant, pareltjes, kristalletjes of sluier dienen te worden beantwoord. De dames vragen zich af of hij wel afkleedt en hun boezem/kont/taille wel goed uit de verf komt. En vindt hun aanstaande hem wel mooi? En moet ik daarbij echt die schoenen met die killer-heels aan?

Vriendin 1 kiest een geweldige jurk uit en stapt zeer stylisch in het huwelijksbootje.

Ondertussen zet vriendin 2 een jongetje op de wereld. Helemaal gaaf en compleet. Tien vingertjes en tien teentjes. Met kleine wimpertjes en een mopsneusje. Een kereltje dat zich uitrekt en veilig in je armen in slaap valt. Zo'n kind waarvan je er wel 15 tegelijk aankunt.

En op hetzelfde moment zet vriendin 3 een meisje op de wereld. In het ziekenhuis. Het meisje heeft tien vingertjes en tien teentjes. Kleine wimpertjes en een zacht huidje. Maar ze is niet helemaal gaaf. Het meisje vecht om er te mogen zijn en om te mogen blijven. Via een webcam zien we haar liggen in haar bedje. Op de achtergrond is ze in mijn huiskamer aanwezig. Als ik kook zie ik hoe ze geruststellend door haar mama wordt geaaid. Klein en kwetsbaar en met een bos donker haar. Ze wil alleen maar slapen.

En ondertussen draait de wereld gewoon verder.

TrackBack URI for this entry

Comments (1)

...
written by schaatster, februari 10, 2009

Het leven is soms helaas en soms gelukkig heel divers, en vraagt van ieder van ons kunststukjes.

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment