Noortje weblOgg

Ik heb een lichaam dat een geheel eigen willetje heeft en soms niet vooruit te branden is. Ik heb een geest die van hot naar her vliegt maar zich op dit moment het liefst terug trekt in een hoekje om ongezien op te gaan in het behang en uren te slapen. Maar omdat er toch een beetje leven in de brouwerij moet zijn en je niet de hele dag op de bank kan liggen in je oude joggingbroek vol vlekken terwijl je foute films kijkt en M&M's naar binnen propt, moest er ook iets cultureel verantwoords gebeuren. Vond ik. Vriendin K. - zelf zangeres van beroep - en ik - leek en geen verstand van muziek - gingen daarom naar de opera.

Vriendin K. om te genieten en de kunst af te kijken terwijl ik de opera alleen maar wilde consumeren. Vriendin K. heeft enigszins last van beroepsdeformatie en zit met gesloten ogen en haar handen achter haar oren te luisteren. Ik lig met m'n hoofd in m'n nek omhoog te kijken om de boventiteling te kunnen lezen. Opera's worden om onduidelijke redenen altijd boven- in plaats van ondertiteld. Op zich heel nuttig want meestal is van al dat gezang weinig te verstaan. En deze keer lig ik nog meer met m'n hoofd in m'n nek omdat ik de goedkoopste kaarten bestelde en we dus op de eerste rij zitten. Als ik genoeg krijg van het omhoog staren en omdat de zangers zichzelf toch altijd eindeloos herhalen en zeven keer achter elkaar zingen dat ze nu echt ten strijden moeten trekken/ zielsveel van elkaar houden/ op sterven liggen, stop ik met lezen. Ik kijk om me heen. Ik hoor de dirigent rare snuivende geluiden maken, zie dat in de coulissen beeldschermpjes hangen zodat de mensen achteraan in het koor de dirigent ook kunnen zien staan zwaaien met z'n armen. M'n blik dwaalt verder en ik bekijk de mensen beneden in de orkestbak. Direct in m'n blikveld zit een meisje, zeker niet ouder dan dat ik ben. Ze speelt viool. Tijdens het spelen kijkt ze nauwelijks naar de dirigent maar probeert ze te zien wat er op het podium gebeurt. Als ze een paar maten rust heeft, aait ze zachtjes haar zwangere buik.

De rest van de muzikanten is ook nog jong. En blijkbaar wordt ook de eerste rij door hen goed opgenomen want ineens kijk ik recht in de ogen van de jongen die hoorn speelt. Hij is donker, volgens mij Spaans, very good looking en zit aan de lopende band te glimlachen en knipogen te geven. Vriendin K. en ik hebben eigenlijk geen idee tegen wie van ons twee hij het heeft. In ieder geval niet tegen de rest van de eerste rij, die zijn allemaal grijs en zeker 65+. En eigenlijk maakt het ons ook niet uit tegen wie van ons twee hij lacht, we knipogen terug. De avond krijgt een hele nieuwe dimensie.

TrackBack URI for this entry

Comments (2)

...
written by p., februari 24, 2009

• 
• +0
• 
• 

...
written by Tat, februari 25, 2009

Het wordt de hoogste tijd voor mijn eerste opera zie ik nu...

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment