Noortje weblOgg

Ik vind mezelf altijd best wel een vrouw van de wereld. Ik stap zonder blikken of blozen, met een kek rolkoffertje en met maar een beetje angst het vliegtuig in om Italië te bereizen, ik cross over Sicilië in een huurauto, durf te zeggen dat ik de weg in Firenze ken, reis naar Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk alsof het niets is, bezoek vrienden in het buitenland en doe een weekendje Parijs met vriendin L. Ik zie mijzelf graag als 'Noor, vrouw van de wereld'. Maar in werkelijkheid kom ik maar gewoon uit de provincie en ben ik iemand uit een gemiddelde stad in Brabant die het leven in de grote stad te masaal en onpersoonlijk vindt en haar tas in grote mensenmenigten stevig vasthoudt en een beetje schichtig om zich heen kijkt.

Voor de duidelijkheid: Parijs was meer dan oké. Parijs is kei vet. Het hotel, hoewel het meer een wenteltrap was waaraan enkele kamers waren gelegen, was goed. Het gezelschap was leuk. De Parijzenaren arrogant. En ook het ietwat druilerige weer maakte de stad niet minder mooi. Maar mijn gedroomde grootstedelijke aard was dit weekend ver te zoeken. 

Het begon al bij aankomst. Er moesten metrokaartjes worden gekocht bij de enige automaat die we op het station konden vinden. Op het moment dat vriendin L. en ik aan de beurt zijn, begeeft het apparaat het. Na even speuren vinden we automaat 2. We prijzen de Fransen: wat handig dat de automaat ook een Engelstalige optie heeft. Het duurt hierdoor wel twintig minuten voordat we door hebben dat een 'carnet' (dat is een van de weinige woorden die we kennen in het Frans en je koopt dan direct tien kaartjes voor de metro. Met korting uiteraard. We blijven Hollanders) in het Engels geen carnet heet en dat er geen briefgeld in de automaat kan. Vriendin L. probeert even later minuten lang met het reçuutje de metro in te komen. Dat lukt natuurlijk niet. Vervolgens krijg ik het in de metro aan de stok met een dubieuze Fransman die een verhaal aan me begint te vertellen waar ik (bedeesd als ik ben) niet op reageer omdat ik hem niet snap. Gelukkig kan hij wel schelden in het Engels. 

De volgende dag vinden vriendin L. en ik dat je toch wel ziet dat we in een grote stad zijn vanwege het feit dat er veel meer donkere mensen in de metro zitten. Dat zijn we in Eindhoven niet gewend. Als we nog eens goed om ons heen kijken, merken we dat we feitelijk de enige blanken in het metrostation zijn. En dat terwijl we een halte van de Eiffeltoren verwijderd zijn. Waar zijn de andere toeristen?! Als we boven de grond komen, blijkt dat al deze getinte mensen aan het demonstreren zijn en de toeristen lopen liever een blokje om. Waartegen wordt geprotesteerd wordt niet duidelijk, ons Frans is niet zo goed. Naïef als ik ben, maak ik vrolijk foto's van de Eiffeltoren en al deze boze demonstranten. Maar vriendin L. vindt de sfeer grimmig. Als we verder lopen, komen ons zeker twintig ME-busjes tegemoet gesneld. Niks vreedzame demonstratie.

Maar dan zit ik als vrouw van de wereld alweer aan de Pastis, twee straten verderop.

TrackBack URI for this entry

Comments (5)

...
written by wilders, april 20, 2009

altijd dezelfde die voor problemen zorgen.......moesten ze niet werken ofzo,,,,,,,

• 
• +0
• 
• 

...
written by Bos, april 20, 2009

In deze tijden van economische crisis verwacht jij dat de beste getinte medemensen zelfs in het weekend werken?

• 
• +0
• 
• 

...
written by vriendin L, april 21, 2009

Canard toch? hahahaha Wat ben ik toch een ontzettende vrouw van de wereld ;-)

• 
• +0
• 
• 

...
written by s, april 23, 2009

hihi die noor... echt een vrouw van de wereld! bikkel!

• 
• +0
• 
• 

...
written by mode-expert., april 25, 2009

Gelukkig had je je rode regenjas niet aan! Heel wit/creme/bruin/zwart Parijs zou uitgelopen zijn!

• 
• +0
• 
• 

Name

Email

Title

Comment

smaller | bigger

I have read and agree to the Terms of Usage.

Add Comment